Stage In Ecuador

Na een -door mijn onhandigheid met computers- mislukte poging van het schrijven van een tekstje, schrijf ik het nu.

Vrijdag 6 februari:

Na een lange, maar zeer aangename reis naar Guayaquil met lekker eten, werden we met open armen ontvangen op de luchthaven in Guayaquil. Jorge, onze huisbaas en Sandra, de zus en schoonzus van Luis en Nelke, en haar gezin stonden te wachten op de coloradas of de wittekes uit België. Hoe gastvrij kan je zijn als je zelf helemaal onbekende mensen met een grote glimlach en een gigantische fruitmand verwelkomd. De eerste hitte kwam ons tegemoet op weg naar het flashy oranje volkswagenbusje uit de hippietijd dat de gigantische pakken en zakken van 4 meiden naar ons huisje gingen brengen. En wat een huisje! Een vakantieverblijf in Knokke is er niets tegen! Alles was er aanwezig, tot handdoeken in de kasten en lakens op de bedden. Silke en ik in 1 kamer en Sara en Stefanie elk in een andere kamer. Na een rondleiding, werden we alleen gelaten om alles onder de loep te nemen! Snel (lees tergend traag wegens enorme hoeveelheden kleren en nog van dat alles) de bagage weggelegd en na veel gewoel op naar dromenland.

Zaterdag 7 februari:

10 uur afgesproken, maar in echte Ecuadoriaanse stijl, kwam Jorge een klein uurtje later met zijn jeep-bakje aangereden. Op weg naar Guayaquil centrum om vanalles te gaan regelen, na eerst een mede-Ecuadoriaan, Daniel, op te pikken. Zijn taak zou even later duidelijk worden. Toen we in het kantoor waren voor de interneterbinding, kreeg Jorge al snel in het snotje dat het wel even kon duren en had snel een oplossing bedacht: Daniel moest in de rij wachten terwijl wij gsm’s gingen halen, wat echte vrienden toch niet over hebben voor elkaar! De hele dag werd ons geduld getest door lange rijen, wacht maar, ik kom terug als een meditatiemeesteres, geduld met hopen! We hebben ook nog wat aan sightseeing gedaan, de universiteit en de het ziekenhuis Enrique C. Sotomayor konden niet aan ons alziend oog ontsnappen. Voor het ziekenhuis stond een hele bende zwangere vrouwen, ik vraag me af wat ze daar waren aan het doen waren, hopelijk niet aan het bevallen! Dan zullen we deze week wel ontdekken, wat een spanning! Op het einde van de dag nog wat gezellig samen zitten en eten en dan op naar la cama, want de volgende ochtend hadden we een afspraak met het strand van Playas.

Zondag 8 februari:

Aangezien we om 5.30 uur hadden afgesproken en we dachten dat de Ecuadorianen toch te laat zouden komen, stonden we op om 5.30 uur om het pijnlijke moment te vermijden als ze opnieuw een uur te laat zouden komen en wij als lellebelletjes op hen zouden gewacht hebben vanaf 5.30 uur. Wij waren rustig aan het déjeuneren toen plotseling onze grote latino-vrienden aan de deur stonden om 6 uur. Onderschat dus nooit de surf-loving-Ecuadorianen want de liefde voor de zee zit verroest in hun hart, dat ze zelf maar een half uur later komen dan een gebruikelijke uurtje! Ongelofelijk maar waar. We hebben verschillende stranden in PLAYAS bezocht om te zien waar de beste golven waren waardoor we konden genieten van prachtige uitzichten. Na een heuse, spannende tocht doorheen struiken, landweggetjes en dorpen met als grootse populatie varkens, kwamen we aan in een baai waar we konden genieten van de zee. We gingen zwemmen tussen twee rotsen en vervaarlijk naar een rots zwemden, was het even gedaan met het avontuur, gelukkig waren er wel 30 redders a.k.a. surfer boys rond ons heen om te helpen. ’s Middags nog Ceviche, een typisch visgerecht gegeten en een pasteitje bij een geemigreerde belgische in de PLAYAS. Nog wat hyperaangename mensen ontmoet, waaronder de schoonzus van Daniel en de sjamaan, die ons volgende week wel al naar een geheime rots in PLAYAS wil nemen, waar we niets van door mochten vertellen, waarop Daniels schoonzus zei dat ze ons dan wel zou vergezellen. ’s Avonds zo rood als een bende rondhossende tomaten met een zonneslag terug aangekomen in ons huisje.

9 februari 2009:

Eerste stagedag en voor ons een afspraak op de universiteit. Op tijd een taxi gebeld en een half uur te vroeg aangekomen (het verkeer was echt in orde!) waarop we bij het uitstappen al erg bewonderd werden om onze mooie en rode kleur. Na wat papieren in te vullen, gingen we met z’n vieren door de grote campus naar la facultad medicina om de directeur te ontmoeten. De afspraak was geen succes, de directeur had afspraken en wou ons sowieso niet ontvangen aangezien we niet gepast gekleed waren, de T-shirts waren in orde maar we hadden een short met slippers aan. Na een half uurtje en onder de excuses van een hele lieve dame dus terug naar huis. Les van de dag: draag altijd een lange broek bij officiële afspraken en neem ook altijd je paspoort mee, aangezien ze daar normaal wel een kopie van willen! Morgen de eerste dag op stage, om 7 uur beginnen, met hopelijk heel wat uitleg en interessante gebeurtenissen!

Hasta Luego!

Mister Andre Schepers, aangezien ik jouw e-mailadres niet heb, stuur ik het even zo: Ons adres in Ecuador: Sauces 9, MZ-R 17 villa n°1, Guayaquil, Ecuador. Heel erg bedankt dat je dat wil doen! Dankjewel!!!!

10 februari 2009:

Vandaag was het de echte eerste dag van de stage. Eens aangekomen in het ziekenhuis om 7 uur hadden we een afspraak met een dokter die pas een uur later zou aankomen en die ons blijkbaar al voorbij was gelopen toen we hem even later herkenden in zijn kantoor. Niet wetend dat wij, 4 belgische meiden, naar hem zouden komen op die dag, liet hem even versteld staan. Nochtans had de lieve mevrouw van de universiteit gezegd dat we naar hem moesten gaan op dat uur. Na ons zonder uitleg even naar de verloskamer te brengen, zagen we hem niet meer en werden we overhandigd aan een andere dokter die enkel Spaans sprak. Na een hele uitleg met handen en voeten wegens gebrek aan articulatie langs zijn kant, waarop je vraagt ‘sorry wat zei u?’ en hij gewoon even snel en onverstaanbaar hetzelfde zei, werden we er onmiddellijk ingegooid. We maakten onmiddellijk kennis met de manier waarop de bevallingen hier verliepen: een moeder had pijn en riep even en kreeg een slag op haar hoofd om haar tot stilte te manen. Ook werd er een enorme knip gezet (om de uitgang voor de baby groter te maken) waarbij deze niet in 1 keer werd geknipt, maar in verschillende keren, waardoor een reuzeknip ontstond, waarbij de randjes niet goed meer aan elkaar pasten bij het hechten. Na de geboorte werd de baby even afgedroogd en weggebracht, de moeder zou haar baby pas later voor het eerst zien. Na de ‘vlotte’ bevalling minuten kon ik mijn steriele handschoenen al aantrekken om de vroedvrouw te assisteren bij het hechten, dat begon vooraleer de placenta werd geboren. Ik begon lichtjes te draaien in mijn hoofd toen ik na het hechten zag dat de vroedvrouw en kocher met compressen errond in de baarmoeder van de vrouw pookte om toch maar zeker te zijn dat er geen placentaresten aanwezig waren. De pijn stond op het gezicht van de moeder te lezen, maar ze deed rustig verder. Die dag hadden we ook nog het slagerstafereel van een manuele afhaling van de placenta (omdat de moederkoek niet spontaan wou geboren worden, ging de dokter er met zijn hele hand in) en nog wat curretages. Het was een hele confrontatie met de harde realiteit in Ecuador, aangezien we de vorige dagen nog enkel de mooie kanten van het land hadden gezien. We kwamen pompaf thuis met het besef dat er ons nog zware beproevingen te wachten staan en dan we nog een lange weg zullen moeten afleggen om te komen waar we willen komen.

11 februari 2009 Stagedag N° 2:

Vandaag was het tijd voor een nacht. Met kleine oogjes en een nog kleiner hartje namen we de swingende bus op naar het ziekenhuis. Eens aangekomen, konden we nog net een oog en een woord werpen op de meiden die terugkwamen van de dagshift. We verkenden de dienst nog wat meer (waaronder de preparto, neonatologie, materneit, hoogrisicoverloskunde en ten slotte, niet onbelangrijk hier, de operatiezalen). Even een kleine schets van de PREPARTO: langs de ene kant van de zaal liggen de vrouwen die gaan bevallen: hoofd naar de muur zijn de normale verlossingen, hoofd naar de gang zijn de verlossingen met complicaties. Aan de andere kant van de zaal vind je de chirurgie patiënten en de spoedgevallen (wat kan variëren van bloedingen zonder zwangerschap tot miskramen). Wat later gingen we met de dokter een keizersnede meevolgen, alles was wat ruwer, maar nog vrij vergelijkbaar, tot op het moment dat ze de baarmoeder naar buiten haalden om er dan aan verder te werken. “Geen probleem, dat is makkelijker om te werken en bovendien zijn er hier zelfden infecties!” zei de dokter terwijl de deur van de operatiezaal wagewijd openstond en ik de bacteriën bijna door de lucht zag vliegen. Nog wat bevallingen gezien en dan was het tijd om de handen uit de mouwen te steken. Ik ging twee artsen assisteren bij een andere keizersnede, snel de namen van de instrumenten uitleggen en aangeven. Bij het binnensmonds gebrabbel, moest ik het af en toe nog eens vragen, maar het lukte wel. We werden helemaal uitgehoord over de muziek die we graag hoorden om uiteindelijk gewoon bij de vraag te eindigen of we niet eens samen met hen gingen dansen. Dokters zonder scrupules! Uiteindelijk hebben we de nacht wonderwel overleefd en hebben we nog wel wat dingen kunnen zien. Opnieuw aflossing van de wacht en op naar het op-dat-moment-zo-aantrekkelijke bedje.

Gebeurtenis van de dag: de lopende darmen hebben toegeslagen!

12 februari 2009:

Deze nacht hebben we nog heel veel gezien en ontdekt mede dankzij de uitleg van een sympathieke studente geneeskunde die er al 5 weken staat en een mede Belgisch-Chileense studente vroedkunde uit Antwerpen. We hebben nu al wat meer het licht gezien. Nog vele bevallingen bijgewoond en mijn vingers beginnen te kriebelen om ze mee te doen. Ik hoop dat mijn tijd volgende week komt als ik de stap durf zetten, maar ik voel dat dat in orde komt. Die nacht hebben we samen met de andere nachtshifters kip gegeten, die stiekem werd verdeeld in de douche van de dameskleedkamer, waar je dan met z’n vijfen snel je kip kon oppeuzelen. Geweldig! Ik vraag me af welke spannende dingen ons nog allemaal te wachten staan!

13 februari 2009:

Op deze heuchelijke dag waarop mijn mama en peter Gert de kaap van de 50 toch wel met rasse schreden beginnen naderen, hebben we nog wat paperassen in orde gebracht met de universiteit, nog voedsel gekocht voor de komende week (lees koekjes om de 12-urenshiften te overleven). ’s Avonds hebben we het huisje ingewijd met een lekkere fles wijn, de beste platen van de voorbije decennia en een hoop gedans en gelach. Als eetfestijn kozen we die avond voor twee zakken echte Ecuadoriaanse chips, wat een leven!

14 februari 2009: Feliz día Valentino!

Eindelijk was het tijd om de stad te verkennen. Wegens een klein oponthoud omdat de deurbel nog moest gemaakt worden, vertrokken we naar verdere oorden en met wat hulp van een hele hoop verkeerde bussen en vriendelijk mensen kwamen we aan op de Malécon, een hele wandelstraat aan de Guayas, de plaatselijke rivier. Het was een prachtige dag vol zon en leguanen in het park, moest het nu niet zijn dat het begon te stortregenen, wel een uur lang, toen we het idee kregen om de bus of taxi terug naar huis te nemen, maar de taxis wilden ons niet meenemen aangezien we te nat waren. Uiteindelijk toch een vriendelijke taxi gevonden, naar huis vertrokken, en op restaurant gegaan om eens goed te eten!. La trattoria da Enrico, een restaurant waarvan het plafond een aquarium is, was net wat we nodig hadden om een buikje te vullen. Daarna nog even tussen wat oudere dames en heren en voornamelijk koppeltjes te gaan dansen. Toen we terug weg wilden gaan werden we tegengehouden omdat we normaal nog voor de drank, die normaal gratis is als je inkom betaald, moesten betalen. Uiteindelijk was alles toch in orde en keerden we terug huiswaarts.

Gebeurtenis van de week: De lopende darmen blijven lopen!

Werkweek 2:

Na zondag kennis gemaakt te hebben met de grootste stortbui in de geschiedenis van de Europese mens en met een plaatselijke schilder wat klassieke muziek (als ik me goed herinner die Zauberflöte van Mozart) gezongen te hebben (lees kattengejank, maar opa zou toch fier zijn), was het maandag tijd voor een nieuwe werkdag. Ik had de nacht, maar van veel slapen kwam niets in huis want we moesten naar de les van Dr. Daher, onze stagementor. Na een hele tirade te hebben afgestoken tegen de plaatselijke studenten geneeskunde, die normaal afgestudeerd waren en nog niet konden antwoorden op de dokter zijn vragen, liep hij plotseling naar buiten en gedaan was de les. Nog wat geslaap en opnieuw met een klein hartje naar de verloskamer. De eerste weken zijn steeds het moeilijkste omdat je alle plaatselijke gebruiken nog moet leren kennen en hier moeten we de taal en de verschillende cultuur er nog meenemen. Dat maakt het ongelofelijk boeiend maar bewijst ook dat het niet valt te onderschatten. Wie nog altijd denkt dat we hier enkel op vakantie zijn, zou het ook eens moeten testen.  De eerste nacht was een vruchtbare, nadat iedereen tegen 4 uur in slaap lag, (de mensen benutten hier elk plekje om zich neer te leggen, waaronder in de open kasten) kon ik twee bevallingen net na elkaar doen en mocht ik voor de eerste keer een stukje hechten. Grandioos mislukt ik had nogal een ‘mano duro’ omdat ik het niet gewoon was om een naaldvoerder met kromme naald vast te houden (in tegenstelling tot de natuurlijke finesse waarmee ik een naaimachine beheers). Volgende keer beter, denk ik dan! Opnieuw even naar huis gaan slapen en terug naar de les, geen aanrader in een serie nachten aangezien we toch ook steeds minstens een half uur op de swingende bus zitten. De tweede les was vlot voorbij, waarbij we moesten oefenen hoe een bepaalde steek werd uitgevoerd bij een hypotone (niet samentrekkende) baarmoeder. We moesten oefenen op elkaars hoofd, waarbij de mond de insnede van de baarmoeder was en ik had de eer om Silke als baarmoeder te hebben. We hadden ook nog een boek gekregen waarin de geschiedenis van het ziekenhuis werd beschreven, met vele foto’s van Dr. Daher, volgens hemzelf beter bekend als de beste gynaecoloog van Latijns-Amerika en hij bezit het certificaat om het te bewijzen. Daarmee kunnen we op onze school ook nog wat reclame maken voor het Sotomayor ziekenhuis. Het gedeelte van het ziekenhuis waar wij staan is er eentje voor de armere mensen van de stad, die ‘slechts’ 80 dollar moeten betalen voor hun bevalling. Als je daarbij nadenkt dat een vroedvrouw in de preparto die nachten doen 5 keer per week slechts 450 dollar per maand verdient, kan je je al voorstellen dat dit een hoge tol is voor mensen die dit waarschijnlijk nog niet eens verdienen. Tijdens de tweede nacht hebben we opnieuw veel kunnen zien en meehelpen, maar heb ik de bevallingen gemist. Het feit dat je zoveel kan zien, helpen en leren, maakt dat je je niet enkel gaat focussen op het aantal bevallingen, maar je ogen à volonté de kost kan geven. We hebben ook nog abortussen gezien, waarbij de vrouwen in hun bed bevallen en dan pas naar de verloskamer worden gebracht. De vrouwen worden alleen gelaten met hun verdriet en als je erbij gaat staan en hun hand vasthoudt, kijken ze je raar aan en denken ze dat je de vrouwen verwent. Er was ook nog tijd voor nachtelijke gesprekken over Ecuador en België en de typische gerechten, Año Viejo, carnaval en het leven in Ecuador met een vroedvrouw en één van de gele mannetjes, die me nog wat finesses van de Spaanse taal bijbrachten. De derde nacht nog 2 bevallingen gedaan en bij eentje het hechten van alle lagen (spieren, onderhuid en huid) stuntelig meegedaan.  De vroedvrouw was erg geduldig en gaf heel veel uitleg. Zulke vroedvrouwen zijn zeldzaam, ook in België, geduld is nochtans een zeer mooie deugd! De pretjes van de nacht waren voornamelijk op het moment dat de plaatselijke studenten vroedkunde een catalogus van de Ecuadoriaanse versie van Mylène bovenhaalden en foto’s toonden van de meest up-pushende BH, aangezien het hier het hele jaar lang tijd is voor liefde, klonk het. Vandaag wederom papierwerk proberen in orde te brengen, maar opnieuw faliekant gefaald, morgen beter. Terwijl de meiden nog op zoek waren naar een mooi kleedje in de plaatselijke winkel, heb ik mijn eerste maaltijd van de dag op ecuadoriaanse wijze gegeten: een Pan de Salchiche (met een varkensworstje) onder een hip gesprek met een medewinkelende oudere meneer. Dit weekend is het tijd voor Carnaval! Hier is het de gewoonte om de mensen met water of wat anders te bekladden, dus wanneer we volgende week gaan werken, is het nog steeds Carnaval en zullen we mooi aankomen in het ziekenhuis!Gegroet aan allen, ik denk aan jullie! Veel succes met alles en hasta la proxima! Maai   Een nieuw werkweek, is ook gelijk aan een nieuw weekend. Aangezien we nog tot 6 maart hadden om de papierwinkel in orde te brengen en we gebombardeerd werden dat we er op tijd aan moesten beginnen, gingen we vol moed naar de migratie, wat al een heel avontuur was, waar we op een lege bus werden meegenomen, die nog even langs een huisje stopte om een ecuadoriaans meisje te tonen met een blanke huis en blonde lokken, een koningin-in-wording in hun ogen. Aangekomen in de migratie zeiden ze dat we ons eerst moesten laten registreren, maar het was daar die dag al te laat voor, dus opnieuw huiswaarts gekeerd en na een vruchteloze zoektocht naar een verfrissende cocktail, de volgende dag tegemoet gegaan. Vrijdag bracht ons een nieuw avontuur. Het gebouw waar een man van de migratie ons naartoe had gestuurd, bleek een gebouw waar we helemaal niets konden doen. Als een geluk bij een ongeluk zat daar een vrouw op een stoeltje, Jenny, een advocate, die met ons  naar het juiste gebouw zou gaan. We hadden niet kunnen voorspellen dat ze die dag de hele dag met ons zou rondhossen om onze papieren in orde te krijgen om dan te horen dat de grote meneer met de stempel niet in huis was, dus dat we sowieso de volgende week moesten terugkomen. Ze nam ons nog mee naar haar man, een Roemeen die enkele jaren ervoor gestrand was in Ecuador en waar wiens beschermengel zij ook was. We werden gevoed en met een volle buik die onze confrontatie met de Ecuadoriaanse bureaucratie wat verlichtte konden we voldaan naar huis, Chinees in Ecuador is echt om bij te watertanden! Zaterdag was het tijd om voor school te werken, het project staat thuis nog op ons te wachten en we moesten ook nog een spaanse presentatie maken over urinaire infecties. Heel wat werk voor de boeg en we vlogen erin. Met een resultaat om fier op te zijn, vertrokken we in de avond naar de mall San Marino, in de hoop iets te vinden dat niet enkel voor de rich and famous is, maar wederom tevergeefs. Zelfs Mango (ja dat is hier!) is met 50% solden nog steeds duurder als in België! We gingen dan maar gaan eten in de Granchef, een all-you-can-eat-buffet voor ongeveer 10 dollar en heeft dat even gesmaakt! Je kan het je niet voorstellen, foto’s zullen de volgende keer zeker worden gemaakt. Daarna gingen we nog even naar de Zona Rosa, the place to be als je een danig met je kont wil schudden, maar het was er helemaal verlaten. Aangezien het zondag carnaval zou zijn, was ongeveer de hele stad leeggelopen naar de stranden om daar uit de bol te gaan. Verlaten of niet, een lekkere cocktail werd gedronken! Zondag was het tijd om nog wat te genieten van de stad en zijn hippe plekjes. We gingen langs de Malécon (waar ik de klassieke-muziek-zingende schilder opnieuw was tegengekomen, die de vrouw uit Afghanistan vanop de voorpagina van National Geographic prachtig had nagetekend nogmaals ontmoette. Hij zou me de volgende keer leren tekenen! Nu vraag ik mij af wat ik dan zou moeten leren tekenen, aangezien hij wel veel naaktportretten tekent, misschien wordt hij het model;)!) naar Las Peñas, een buurt vol met gekleurde huisjes, waar je de trapjes helemaal tot boven kon volgen (een kleine 500 trappen) om aan te komen bij een vuurtoren met uitzicht over de hele stad. De zon brandde op onze gezichten en om te vermijden dat we opnieuw het leven in moesten als hervonden losgeslagen tomaten, zijn we toch nog een terrasje gaan doen. Als je een plekje zoekt waar je als wit spook geen uitpuilende ogen of getoeter veroorzaakt, dan is het daar wel. Las Peñas is echt een mooie, gezellige buurt en als je foto’s van Guayaquil ziet, zijn het meestal de allermooiste kiekjes van deze streek die je ziet staan, wat maar een heel klein deel van de stad is. Maar van carnaval was er niets te zien! Hier bestaat de traditie om de mensen nat te maken en dat hebben we slechts een beetje gevoeld met de occasionele kindjes die beschilderd waren en elkaar nat maakten. Dinsdag stopt carnaval, dus dan is de vakantie hier voor de mensen ook weer voorbij, hopelijk zijn we tegen dan nog niet verdronken onder al het water!  

Werkweek 3:  De mensen in het ziekenhuis beginnen ons meer en meer te herkennen en laten ons ook meer en meer doen. Ik heb deze week nog enkele bevallingen bijgedaan en ik begin stilaan gewoon te worden aan het procédé van een normale bevalling hier. Zo kijk ik niet meer op als ze het pasgeboren spruitje ondersteboven houden en doe ik dat zelf ook en als ze het mondje met een compresje uitkuisen. Ook het hechten lukt beter en ik werk eraan om van mijn mano duro iets flexibels en vlot te maken. Maar toch blijft het leven van de vrouwen in het ziekenhuis hard, ze liggen te roepen en te kreunen van de pijn als de dokters (vooral de mannelijke) vaginale onderzoeken doen en indien de vrouw bijna moet bevallen maar zoveel pijn doet dat ze wat te hard rept of teveel beweegt, loopt de dokter weg en zegt dat ze het dan maar alleen moet doen. Voor een land waar geduld een absolute noodzakelijkheid is op vele vlakken, bezitten slechts enkelingen deze eigenschap. Zo zijn er de vroedvrouwen die ons leren hechten, sommigen zijn zo geduldig dat ze je alles al klungelend laten doen, omdat dat de enige manier is waarop je het zal leren. En daarbij herinneren sommigen zich nog dat ook zij student zijn geweest en alles van nul hebben moeten leren. Het moeilijke is soms dat je vrouwen ziet die schreeuwen van pijn en om hulp roepen, maar dat de vroedvrouwen en dokters er niet naar omkijken en als ik dan even naar hen toega om wat ademhalingsoefeningen te doen en hun hand vast te houden, zie je het personeel steeds gek opkijken. Het is de verwennerij van de Europeanen waarschijnlijk. Je kan er natuurlijk ook niet de hele tijd blijven staan, doordat er nog andere mensen zijn die hulp nodig hebben en er zijn zovele kansen om dingen bij te leren, als je de kansen maar grijpt, maar ik kan zelden doen wat ik zo belangrijk vind in België om te doen, een vrouw opvolgen en begeleiden. Hoewel begeleiding hier minimaal is, wil ik die kleine momenten van begeleiding blijven behouden, aangezien dat ook de momenten zijn die het leven als vroedvrouw zo boeiend maken. De achtergrond en cultuur van de mensen leren kennen om zo ook rekening te kunnen houden met de context, maakt van elke dag een uitdaging. De plaatselijke studenten vroedkunde leren we ook steeds wat beter kennen, en het is vaak gieren en brullen in de Preparto als je hen je familienaam zegt of als je hen wat woorden leert op aanvraag zoals: dwergje, kleintje, schatje, gekke, ik hou van jou, … . Aan de uitspraak valt nog wel wat te doen, maar ze zijn al goed begonnen. Voor Sara en ik was het dus nog een goede week omdat we veel hebben kunnen zien (een vrouw met 11 kinderen die van haar 12^de kind kwam bevallen en niet wist hoe oud ze was of hoe oud haar oudste kind was), maar voor mijn andere compañeras waren de nachten een zware boel. We maken niet dezelfde situaties mee en soms zijn er op een nacht 5 abortussen en kindjes van 20 weken die geboren worden, terwijl er in de dag niets van dat alles is waardoor de dag dan minder zwaar verloopt voor het gemoed. Volgende week gaan we er opnieuw tegenaan. Voor ik het vergeet, Stefanie en ik hebben een presentatie gegeven over urinaire infecties in het spaans en dr. Daher was, mogen we toch wel zeggen, best wel enthousiast! Volgende week is het aan Sara en Silke, die het er zeker ook goed vanaf zullen brengen! Stefanie en Silke waren amper thuis van hun nacht of we waren al terug op weg om hopelijk de laatste papieren in orde te brengen met onze berschermengel Jenny. Ik dacht dat we al de grootste regenbui hadden meegemaakt, maar niets was minder waar! We gingen in gietende regen met onze trouwe K-way op zoek naar een taxi waarbij we tot aan onze kuiten in het water stonden. Leve de birckenstocks die alle weersomstandigheden aankunnen! Blijkbaar waren er plaatsen waar het water tot aan de borst van de Ecuadorianen kwam, vertaald naar Europeaanse standaard tot aan de heupen dus, ok dat is wat overdreven! We zouden nog moeten wachten van 11 uur tot 14.30 uur in de plaatselijke mall, aangezien de man met de stempel het niet eerder kon doen. Wachten geblazen en o wee als er iemand op haar stoeltje in de mall in slaap viel, want dan kwam de strenge man van de security zeggen dat je niet mocht slapen want dat er camera’s hingen, maar even buiten de mall lagen er mannen hun roes uit te slapen, maar dat wordt even door de vingers gezien, aangezien dat toch niet op camera staat. Nog een gekke anekdote: we hadden vorige week zin in een lekker glaasje vino blanco, dus gingen we om iets na 5 naar de supermarkt, maar we kregen de flessen niet mee aangezien er geen drank meer werd verkocht na 5 uur in die supermarkt, terwijl dat in de supermarkt bij ons geen probleem is. Soms zijn het hier gekke toestanden. Nadat onze visa eindelijk waren geregistreerd, kwamen we aan bij de migratie aan de andere kant van de stad. We moesten een certificaat hebben van de universiteit, dus wij snel naar huis gehold (lees: de taxi genomen) om even later terug te komen om te horen dat het niet het juiste was en dat we daarnaast NOG een huurcontract met een handtekening van de notaris nodig hadden. Weer pech gehad en daardoor konden we nog niet gaan reizen om eindelijk van de papieren af te zijn, maar moesten we de volgende dag naar de notaris en de universiteit. Bij de notaris duurde het wederom enkele uren omdat we wederom de foute papieren hadden en kwamen we aan in de universiteit wanneer iedereen naar huis ging en ons papieren niet meer konden maken. Opnieuw voor volgende week dus! Moraal van het verhaal voor diegenen die volgen jaar denken te komen naar Ecuador: Geweldig plan, Ecuador blaast je van je sokken, maar zorg ervoor dat je maximum 90 dagen blijft zodat je de hele papierwinkel niet moet doormaken want je verliest DAGEN én je hebt iemand nodig die je met alles kan helpen, want alleen kan je het niet. Bij deze , genoeg nieuwe lectuur! Hoe gaat het bij jullie? Laat maar weten ik ben hoornbenieuwd! Ik denk aan jullie!!! 

Mae (estilo Ecuatoriano) 

Chers oncle mimi y ma petite Manon, Tout se passe bien ici, de temps en temps c’est très dur, mais si ça se passe je pense beaucoup à vous y ça me fait heureuse dans une sens que vous ne savez pas ! Il fait tellement chaud que je n’arrête pas à boire, mais je ça passe directement à mon peau ! C’est facile, comme ça je ne dois pas aller aux toilettes.  J’ai déjà fait quelques accouchements et j’ai fait plein de choses nouvelles, alors j’apprends beaucoup ici, comme je vais être maline ( ?) encore plus que maintenant! Comment ça va en France ? À bientôt et je pense à vous !