WelkomOmdat de inkt vlot uit de pen vloeit of de letters het computerscherm almaar meer vullen of eerder omdat de avonturen en verhalen blijven komen: dagboek deel twee (en hoe toepasselijk, de reis zit ook net in de helft)!
Dinsdag 24/3:
Vrijdagavond zijn we samen met Nelke richting la zona rossa getrokken en hebben we nog even deelgenomen aan de fiesta daar. Af en toe ben ik nog verbaasd over hoe de jongens en meisjes hier samen dansen (als je het nog dansen kan noemen haha), maar dat maakt het plezier alleen groter (wij dansen natuurlijk gewoon braafjes naast elkaar)!
Afgelopen weekend zijn we samen met Nelke en Nina bij haar schoonfamilie op bezoek geweest in Montalvo, niet zover van hier. Alweer een bewijs van de gastvrijheid van de Ecuadorianen, we werden onmiddellijk vrolijk ontvangen en we kregen lekkere bloemkoolsoep (mmm groenten) voorgeschoteld. Even later zijn we naar de rivier getrokken en daar zagen we grappige taferelen: auto's wassen, kleren wassen, met de brommer door de rivier, ze doen het hier allemaal op dezelfde plaats! Het water was wel nogal frisjes dus vooral mijn voeten hebben kunnen genieten en mijn ogen natuurlijk ook, van het uitzicht (natuur, natuur)! 's Avonds brak het feestje dan pas echt los, meer bepaald het kinderfeestje! Nina wordt binnenkort twee jaar dus dat werd nu reeds gevierd, en terecht. Met de beats van kabouter plop, een grote taart, veel snoep en vooral veel vreugde werd de avond beklonken. En ik
kan je verzekeren: Nina kan dansen als een echte Ecuadoriaanse! Tijd om onder de lakens te kruipen en dat werd alweer een avontuur: met zeven in dezelfde kamer slapen, twee aan twee en drie in het 'grootste' bed, knusjes!
Het was al vroeg dag de volgende morgen dus zijn we op tijd naar de waterval getrokken (jaja, rivier, waterval, ze hebben het allemaal). Het was heel mooi om te zien, maar het regende dus we hebben niet van alle goede krachten van het watervalwater kunnen genieten, daarentegen wel van de appelsienwijn die ze daar zelf maken, speciale smaak, speciale ervaring! Daarna zijn we nog even langs de markt gegaan, veel verse groenten en fruit, het was echt een pracht van een kleurenspel! Tijd om de bus terug te nemen naar onze vertrouwde stad en dankzij een uiterste vriendelijke jongeman hoefde ik niet de hele busrit recht te staan, gelukkig, want klaas vaak loerde al om de hoek...
Hasta luego!
Donderdag 26/3
We zitten nu echt in de helft van ons verblijf hier en dat voelt eigenlijk een beetje raar aan... Tempus fugit!
Afgelopen week op stage heb ik me weer regelmatig de vraag gesteld of ik dit allemaal wel nog langer wil of kan zien. Soms hebben ze hier echt niet het minste respect voor de patiënt en haar gevoelens. Zo stond er deze week een dokter heel smakelijk een koekje te eten naast een patiënt en het wansmakelijke van het verhaal is dat deze vrouw vermoedelijk voor een abortus kwam, want ze lag daar met een hoop bloed en klonters tussen haar benen. De dokter vroeg gewoon even langs zijn neus weg haar naam en duwde dan haar bed opzij om zich met andere dingen bezig te houden. En zo kan ik nog wel meer verhalen vertellen... Gelukkig zijn er ook goeie vroedvrouwen en vroedmannen die wel meer rekening houden met de patiënt, maar toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat empathie iets is dat ze hier absoluut niet aangeleerd krijgen tijdens hun opleiding voor verloskundige. Het is zelfs zo dat de vrouwen zich hier schuldig voelen als ze moeten wenen, omdat hen zo ingepeperd wordt dat het niet mag. Zo had ik onlangs een mevrouw die net bevallen was en weende omdat ze heel graag haar baby wou zien (die al verdwenen was in de babykamer). De vroedvrouw trok haar hier weinig tot niets van aan en de verpleegster maakte het alleen maar erger door te zeggen: kijk daar hangt een camera en je mag dus niet wenen! Waarop de vrouw zei: nonsens, dat is een licht! Ik ben dan maar zelf naar de babykamer gegaan om te vragen of mevrouw even haar kind mocht zien en dat bleek toen toch mogelijk te zijn... Het is dus echt niet altijd even eenvoudig om op stage te gaan en je te blijven inzetten als je bijna elke dag geconfronteerd wordt met dingen die je liever niet ziet of hoort, maar langs de andere kant is het een deel van de ervaring, hoort het erbij en word je er sterk van. Ik weet nu hoe het niet moet en hoe ik het zeker nooit zou doen en dat is al een verrijking op zich. Het zijn hier allemaal sterke vrouwen (en meisjes) als je het mij vraagt!
Vandaag staat er een heuse BBQ gepland met z'n tienen (Nelke en Nina, wij vier, de meisjes van geneeskunde, Sandra de schoonzus van Nelke én Jorge)! Dolle pret verzekerd en we hebben zelfs een zwembad (van winnie the pooh, maar liefst een meter twintig breed)! Komend weekend gaan we dan nog een beetje relaxen in Montanita en dan zijn we weer helemaal klaargestoomd voor een nieuwe stageweek. Het leven kan hier toch mooi zijn! Ondertussen is het voor mij ook aftellen geblazen naar volgende week woensdag als het bezoek arriveert, spannend!
Heeeel veel groetjes aan iedereen!
Dinsdag 31/3:
Hola, que tal!
Er valt weer een heleboel te vertellen dus ik zal er dadelijk maar aan beginnen. Donderdag was het BBQ bij ons thuis (dankzij Jorge), en wat voor een BBQ! We hadden inkopen gedaan voor een heel leger (begin al maar te watertanden): veeeel lekkere vleesjes (ik heb hier zeker nog nooit zoveel vlees gegeten als donderdag), aardappelsalade, pasta, rijst, groenten à volonté, stokbrood, olijven en wijn voor een heel koninkrijk! Zoiets kan natuurlijk niet slecht aflopen en het gezelschap was ook zeer bekoorlijk: de dames van geneeskunde, Jorge, Daniel, Nelke en Nina natuurlijk, vrienden van Nelke en Sandra met haar zoontje Jerry. Eén groot feest zoals je kan lezen! Sandra had trouwens een overheerlijk toetje bij: een grote taart (iets rood vanbuiten en vanbinnen proefde het naar cocos, mmmheerlijk). We hadden onze voortuin/koer helemaal ingepalmd met de meubels van binnen en Stefanie zorgde voor de muziek dus het was echt een hele fijne avond.
De ochtend erna was iets minder, want vroeg opstaan is niet mijn sterkste kant, maar om naar Montanita te gaan, heb ik veel over! We zaten tijdig op de bus en godzijdank dat ik een gigantische strandhanddoek heb, want het was bibberen geblazen op de met airco beladen bus (en ik zat er recht onder)! Voor de eerste keer zijn we tegen gehouden door de politie onderweg, ook nogal een ervaring... Iedereen moest uitstappen: de vrouwen moesten aan de kant gaan staan en de mannen met hun gezicht tegen de bus op een rij (net als in één of andere film). We moesten allemaal onze pas tonen en ondertussen werden de mannen halvelings geinspecteerd en stonden de 'agenten' daar met hun giga-geweer te pronken... En dat allemaal voor Onze Veiligheid! Gelukkig duurde het niet lang en zaten we algauw weer op de (koude) bus richting het (warme) strand. We hebben deze keer het huis van Jorge eens kunnen bezichtigen en hij heeft wel een aardig stulpje moet ik zeggen (een soort van rond, eigenlijk achthoekig, huis met enkele verdiepingen en helemaal vanboven een dakterras en een prachtig uitzicht). De lokroep van het water en het zand konden we niet weerstaan dus even later lagen we al te dutten op de playa. 's Avonds alweer lekker gegeten, jammie cocktails gedronken én last but not least: bailar, zelfs Nina heeft gefeest, wat een vedette toch! Dolce far niente in Montanita dus... Jammer genoeg slagen we er maar niet in om een tactiek te vinden om niet te verbranden, want schaduw of zon, smeren of niet smeren, slapen of zwemmen, verbranden doe ik altijd. Gelukkig blijft het nog redelijk binnen de perken en beschik ik over een degelijke after sun (onmisbaar hier). Maar toch met iets ofwat pijnlijke schouders terug de bus op naar Guayaquil op zondag, ditmaal de lokroep van de stad en het ziekenhuis.
Maandagochtend: pijnlijke affaire, want slecht geslapen (zenuwen voor het nakende bezoek?), maar we zijn heelhuids op de maternidad aangekomen en we zijn er maar eens goed ingevlogen. Pathologie genoeg om ons een hele dag zoet te houden. En ondertussen blijven ze mij hier verbazen (een knip zetten om die dan vervolgens te beginnen hechten alvorens het hoofdje geboren is????)... Het is toch ook wel lachen geblazen met de dokters (inderdaad, niet alleen Daher is grappig). Ze zouden het geloof ik wel zien zitten om mee naar België te komen en te trouwen met één van mijn single vriendinnen. Uiteraard zorgt Daher ook nog altijd voor een vleugje humor (if you kind, I kind, if you respect, I respect, if you sweet candy, I candy, you are beautiful, sisi doctor, claro en alleen god is perfect !!!). Volgens dokter Emilio kan ik me ook maar beter laten 'bezwangeren' op de Galapagos eilanden, want dan krijg ik toch wel een Ecuadoriaanse baby!
Ondertussen lijkt het alsof de temperaturen hier blijven stijgen en blijft de regen precies uit... Om een heerlijk zomergevoel van te krijgen. Komende weken zal ik misschien iets minder gauw iets posten, want het zal druk genoeg zijn met het bezoek.
Hasta la proxima!
Donderdag 2/4
Holahola!
Hoera, het bezoek is gearriveerd!Wel met een kleine hapering onderweg betreft de bagage, maar alles is toch goed terecht gekomen, dus de paasvakantie kan beginnen. Ik ben de stad al gaan verkennen met de twee jongens in mijn kielzog en we hebben toch al enkele mooie plekjes gezien (las penas, de faro, de malecon, de boulevard 9 de octubre, het park met de 'draken')... Het is hier ontzettend warm dus na al dat zweten van meer dan 400 trappen hebben we onszelf beloond met een echte Ecuadoriaanse pint! 's Avonds zijn Maarten en ik gaan uiteten in het Hilton hotel en ik kan je verzekeren, sjieke toestanden! Ik denk dat ik in heel mijn leven nog nooit zo sjiek getafeld heb! En het was dan ook overheerlijk, we hebben zelf maar twee gangen besteld en betaald en de rest hebben we allemaal van het huis gekregen (scampi met pesto en pasta, minestronesoep, appelsorbet in champagne, risotto met curry, mango en gamba's en tot slot een overheerlijke taart met witte chocolade en aardbeien, smullen geblazen)!
Dat was al een kleine update, morgen vertrekken we naar Cuenca dus daarna volgt er uiteraard een reisverslag. Ik wil ook nog iedereen even bedanken voor de kaartjes, de tekeningen, de boekjes en al het snoep, ik heb alles aan mijn muur van mijn kamer omhoog gehangen (die ziet er nu dus heel feestelijk uit) en het snoep staat veilig in de frigo! Bedankt! Hasta luego!
Maandag 6/2
Hola, que tal!
Hier in Guayaquil blijft het altijd ontzettend warm, maar Cuenca dat was toch wel een ander paar mouwen. Het was daar een beetje zoals de lente in België (helemaal niet slecht zullen jullie denken, maar voor ons is dat na twee maanden van niets dan overheersende warmye dus echt al koud). Onze eerste indruk van Cuenca was onmiddellijk heel positief, het is er echt wel heel mooi. Ons hotel was in koloniale stijl en eerst kregen we kamers voorgeschoteld met muziek in de douche en alle luxe die je maar wil, maar dat wel voor 20 dollar per nacht per persoon. Enkele kamers later zaten we dan toch bij ons budget en hadden we nog steeds een heel aangename kamer in een prachtig hotel. Hoge plafonds, veel hout en gratis thee, meer hebben wij niet nodig! Ontladen van onze rugzakken trokken we dan de stad in op zoek naar een échte panama hat. Na enige omzwervingen vonden we dan de lokale krak in het maken van deze hoeden (een oude man, bijna geen stem meer, met een winkel tot op de nok gevuld met zelfgemaakte hoeden). Hij loodste ons mee naar de bovenste verdieping van zijn winkel en daar lieten we ons dan eens goed gaan (passen a volonte)! Een halfuurtje later stond het vast: iedereen ging buiten met een prachtige hoed (jaja, zelfs ik, een witte met een rode strik)! Enkele groepsfotos later en met trots opgeheven hoofden met een hoed erop trokken we terug naar onze koloniale woonplaats om ons klaar te stomen voor het avondmaal. Lekker en low budget gegeten dus kon er nog een dessertje vanaf in 'café austria', zijnde een brownie met een cosmopolitan (how very sex and the city). Moe maar voldaan trokken we ten bedde, want zaterdag stond Ingapirca (best bewaarde inca ruines) op het programma.
Een koude nacht later stapten we op de bus richting de ruines, alwaar we me onze poep in de boter vielen (we moesten maar de helft van de inkomprijs betalen, lang leve het studentenbestaan)! Ingapirca bleek zo mooi als gehoopt, maar wel een stuk kleiner. We hebben de prachtige zonnetempel beklommen en we hebben een hoop foto's genomen dus konden we na onze lunch naast de lama's met een lach op het gezicht terug richting Cuenca. We zijn dan iets typisch Ecudoriaans gaan eten (lees: rijst, frietjes, vlees, ei, een heuse mengelmoes dus). Om een beetje plaats te maken voor een dessert (moeilijk over te slaan als er om de vijf meter een heladeria is) zijn we dan met de taxi naar een kerk op een heuvel getrokken, waar het uitzicht 's avonds (met alle lichten en kerken van de stad) adembenemend mooi is. Lachen geblazen in de taxi en dan opeens bevriezen boven op de heuvel en dan ook nog een hoop souvenirs kopen en de kerk op stelten zetten, aan leute en plezier geen gebrek! Even laten was er dan ook plaats genoeg voor een postre en trokken we naar een grote heladeria waar we diep moesten nadenken over wat we gingen nemen, maar iedereen vond iets passend én overheerlijks (milk shake, brownie met ijs...), smullen!
Zondag trokken we dan naar het nabijgelegen parque nacional Cajas (met meer dan 200 meren op een hoogte van meer dan 4000 meter), gepakt en gezakt, maar helemaal onvoorbereid. Wij stumperds uit België hadden zelfs geen regenjas bij, laat staan wandelschoenen (dan maar op onze birkenstocks)! Uiteindelijk zijn we tot tweemaal toe verkeerd gelopen en hebben we dan maar de aftocht geblazen naar Guayaquil, maar teleurgesteld waren we zeker niet, want ondanks de moeilijke route, was Cajas PRACHTIG (check de foto's op facebook) en was het echt wel de moeite. Hobbelige terugrit naar Guayaquil dan, spaghetti maken, douchen (via de reserve waterpomp, want het water werkte weer niet) en slapen!
Morgen vertrekken we dan naar de enige echte islas Galapagos, verslag volgt later!
Hasta luego, Silkita!
Dinsdag 14/4
Hola!
Ondertussen is het al even geleden sinds ik hier nog iets neerpende, maar daar zijn gegronde redenen voor (genaamd de Galapagos eilanden)! Maandag was nog een rustig dagje Guayaquil (naar de wasserij gaan, de stad verder uitkammen) en 's avonds zijn we gaan eten in Artur's Café (met uitzicht op de rivier)... Na het eten snel naar huis om de koffers te pakken, want dinsdag was het dan zover!
De vlucht verliep heel vlot (slechts anderhalfuurtje vliegen), het vliegtuigeten smaakte en de vreugde steeg de hoogte in toen we onder de wolken de eilanden zagen tevoorschijn komen... De entree voor het nationaal park van de Galapagos bedraagt (hou je vast) maar liefst 100 USD voor extranjeros (slechts 6 USD voor Ecuadorianen), maar we dachten daar een klein achterpoortje geroken te hebben (25 USD voor studenten ingeschreven in een Ecuadoriaans universiteit) dus we toonden ons visum (een stempel in onze reispas, waar letterlijk op staat dat ik een estudiante ben aan de universidad catolica de santiago de Guayaquil), maar alle moeite ten spijt, het blijft Ecuadoriaans grondgebied en ze houden hier wel van een papier hier en een pasje daar, dus geen korting omdat we geen studentenkaart hadden (een visum in een paspoort van hun eigen ambassade in Brussel is kennelijk niet officieel), dan maar 100 USD (auw!) betaald en de aftocht geblazen met de staart tussen onze benen. Maar ik heb me niet laten doen en na vijf minuten was de deuk in mijn portefeuille alweer vergeten, want: wat een landschap! Cactussen, eindeloos groen en wat bruin ook... Het besef kwam niet onmiddellijk: we zijn écht op de Galapagos, de mooiste plek op aarde!
Na twee busritten en een ferrytocht kwamen we aan op Santa Cruz en konden we een hotelletje zoeken, wat eigenlijk vrij vlot ging. Van de eerste keer hadden we prijs bij de bed & breakfast 'La Peregrina'. En dat hebben we ons niet beklaagd, want we hadden een ruime, propere kamer, een fantastisch gevarieerd ontbijt (eitje, fruitsla, sapje, toast en de dag erna, omelet met kaas, lekkere havermout... mmm) én we zaten op de hoofdstraat. De eerste dag zijn we dan het Charles Darwin (u allen welbekend) station gaan bezoeken en daar werden we onmiddellijk beloond met schildpadden, veeeel schildpadden, baby schildpadjes, reuze schildpadden, grappige schildpadden en eenzame schildpadden zoals soltario George (oftewel lonely George, de enige van zijn ras, geen echte voorplantingsdrang). Even later zagen we ook landiguanas (lijkt op een draak) en hier en daar een vogeltje. Op de terugweg liepen we langs het water en zagen we daar prompt enkele zeeleeuwen (lobo de mar), een blue footed boobie (piqueros patas azules) en een pelikaan (?) vechten voor een vis! De pelikaan ging ermee aan de haal en de boobie stond erbij en keek ernaar en de zeeleeuw dacht er het zijne van en ging verder in het water plonsen. Ongelooflijk toch! Het is echt fantastisch om die dieren in de vrije natuur bezig te zien... De dag kon niet meer stuk. s' Avonds werd er duchtig geshopt (souvenirs, souvenirs!) en konden we dus moe maar voldaan naar dromenland gaan.
Woensdag trokken we met een select groepje en een gids (met zoon) naar het nabijgelegen eiland Floreana op daguitstap. Met de reddingsvest de boot op, het snorkelgerief in de aanslag! We werden onmiddellijk getrakteerd op luie zeeleeuwen en een zee iguana (deze zijn zwart en spuwen er lustig op los, het zout moet toch ergens heen). We trokken verder het eiland in richting de piratengrot en nog meer grappige schildpadden (foto's genoeg, zie facebook). Daarna gingen we weer aan boord van ons schip (of liever ons bootje), klaar om vogels te spotten zoals de magnificent frigatbird (heeft een soort van rode hals die hij als een balon opblaast als hij de vrouwtjes wil verleiden, prachtig zicht)! En toen was het moment aangebroken: esnorkeling !!! Eerst sprongen we de wilde zee in aan de devils crown, maar daar bleek het water nogal woelig (en ademen door zo'n buis dat was toch ook niet makkelijk), maar een beetje verder ging het al een stuk beter (ademenen door zo'n buis gaat verdraaid goed!) en konden we genieten van spelende zeeleeuwen (op 10 cm van je neus), veel mooie vissen, een HAAI (jaja) en duikende boobies (die blue footed boobies duiken namelijk loodrecht de zee in om vis te vangen en ze kunnen tot tien meter diep gaan, amusant zicht als je aan het snorkelen bent). Uitgeput kropen we terug de boot in en genoten we van cola en koekjes, klaar om terug naar santa cruz te gaan... Alwaar we ons tegoed deden aan een heerlijke hamburgesa met ice tea!
Donderdag (ochtendstond heeft goud in de mond) stonden we om iets na zes al fris en monter aan het 'strand' van Las Grietas (eigenlijk zijn het rotsen), wel de moeite om te zien, maar een stevige wandeling over de rosten. Alleen Kjelle heeft zich op dat uur van de dag in het water gewaagd! Lekker ontbijten en dan trokken we landinwaarts voor een bezoek aan (je raadt het nooit) de schildpadden! En jongens, die waren groot (echt reusachtig)... Volgende halte was de lavatubes (ondergrondse tunnel gevormd door lava die er ooit met volle kracht is doorgestroomd), wat de natuur niet maken kan. Korte lunch en dan richting het volgende eiland waar we twee nachten zouden blijven: Isabela (het grootste eiland). Na een hevige boottocht konden we (jaja!) mooie schildpadden gaan bezichtigen (elk eiland heeft zijn eigen soort hè!) en flamingos, genieten! Op tijd gaan slapen, want vrijdag beloofde een zware dag te worden...
Vrijdagochtend trokken we richting de vulkaan (tweede grootste actieve ter wereld), te paard! Ik had nog nooit op een paard gezeten, maar het was een uiterst aangename, ietwat hilarisch ervaring (er waren wel meer mensen in de groep die niet al te vertrouwd waren met paardrijden: no control, i'm sorry for the behaviour of my horse!!! Grappige jongens die Engelsen). Mijn paard was een koppig mannetje die duidelijk veel honger had (ik heb er nogal aan moeten trekken), want na een tijd begon hij gewoon zijn tanden kapot te bijten op zijn ijzeren ketting... Paarden! Het uitzicht was alleszins echt de moeite (een paard zit lekker hoog natuurlijk), na een korte wandeling waar we ons hand even onder de grond staken om de sauna van de vulkaan gewaar te worden, keerden we terug voor een lunch en bestegen we terug onze paarden (mijn poep deed toch een beetje pijn). Vervolgens zijn we nog pinguins, zee iguanas, krabben en zeeleeuwen gaan bezoeken en gaan snorkelen, maar de zee was te woelig en we zagen niet erg veel, behalve zand dus dan zijn we maar naar het strand van isabela getrokken om te genieten van de zonsondergang (en wat een zonsondergang)!
Samen met Vanessa (Canada) en Gabriella (Guayaquil) trokken we 's avonds nog naar het strand voor een cocktail (met popcorn), onze grappige gids had beloofd langs te komen, maar beloftes zijn hier maar vaag... Het werd alleszins nog een uiterst gezellig afsluiter, de Galapagos hebben mij (ons) helemaal betoverd! We keerden zaterdagochtend vroeg met lichte tegenzin terug naar het vaste land, maar de beelden van al die unieke (en endemische) fauna en flora zullen allicht niet gauw van ons netvlies verdwijnen... Las islas Galapagos, een aanrader!
Zondag, paasdag! We zijn naar de bakker getrokken en hebben de tafel rijkelijk versierd en gevuld (paaseitjes, echte eitjes, donuts, broodjes, mmm) en er werden hier en daar kadootjes uitgewisseld (iets van de jungle, iets van de galapagos). Even later richting Montanita om uit te blazen op het strand... Het werd de perfecte afsluiter (zee, zon, strand, cocktails en lekker eten) en helaas is vanmorgen het bezoek dan terug naar België vertrokken. Nog maar een maand en het zit er voor ons ook op, maar eerst nog genieten (Quito en werken voor school in het vooruitzicht)!
Hasta luego, Silkita!
Maandag 20/4
Hola,
En de tijd vliegt... Afgelopen week was er één van afscheid nemen, bergen schoolwerk verzetten (of een poging tot) en culinair plezier. Om de kosten te drukken hadden we besloten een hele week zelf te koken en dat kan ik zonder verpinken heel geslaagd noemen! We begonnen dinsdag met een primeur: strikjes met pesto (pesto is duur dus het was de eerste keer dat we ons hieraan waagden), woensdag volgde er een BBQ uit de duizend, donderdag spaghetti (met veel wijn én look), vrijdag zelfgemaakte frietjes met hamburgesa, zaterdag fajitas met kip en zondag ballekes in tomatensaus met rijst! Ik voel jullie al watertanden tot hier, en allemaal handgemaakt en met aangepaste wijn hè! Ik kan jullie verzekeren dat onze buikjes elke avond ronder dan rond waren (of lag dat aan de portie Paaseieren Van België als toetje?)...
Jullie kunnen waarschijnlijk al raden dat er verder geen grote dingen gebeurd zijn als ik zo uitgebreid over onze avondmaaltijden schrijf. Enkele highlights: we hebben het zwembad ontdekt! Het wordt hier precies met de dag heter dus een frisse duik in het zwembad was écht een welgekomen afwisseling (en dan aan de rand gaan liggen met onze artikels voor de literatuurstudie), de verkiezingsstoet (het zijn weldra grote verkiezingen hier) passeerde in de straat 'onder aan onze berg' en dus konden we genieten van het uitzicht (veel mensen, vlaggen én de alcalde, meneer Jaime Nebot), we hebben er zelfs een vlag aan overgehouden (beeld je in: Silke die enthousiast staat te zwaaien met een gigantische vlag van de burgemeester en de aanhangers maar wuiven) én een modieuze pet, van het zwembad in de buurt dan naar het zwembad in ons eigen huis, ik heb het namelijk gepresteerd om een 'fles' water van 20 liter te laten vallen in de keuken (jaja, plastic kan breken) en dus zaten we tijdelijk met een 'oh shit' gevoel (Maai?), maar de waterschade bleef beperkt en de keuken leek weer even proper...
Vandaag begon na een verademende vakantie dan terug de werkweek. Na een korte nachtrust stonden we paraat met camera in de aanslag (ja hoor, we hebben het ziekenhuis uitvoerig gedocumenteerd). De les van dokter Daher was vandaag bijzonder interessant (parto pretermino, klinkt bekend in de oren) en de dokter zijn ogen maar glimmen toen hij ons zag... Korte stop in zijn kantoor voor een aardig kiekje met de man (hij is echt fotogeniek) en dan terug naar de verloskamer. Vandaag nog een bevalling gedaan van een baby die er, uiteraard, bijna uitvloog en verder plezier gemaakt met dokter Unda (a.k.a. ken estafado, estafa betekent letterlijk zwendelarij, vraag het maar aan Van Dale, maar hij bedoelt eigenlijk gewoon dat hij al twee maanden wacht op een telefoontje van ons om aan 'bailar' te doen). Morgen opnieuw een werkdag en woensdag klopt de laatste dan aan de deur... ik eindig mijn betoog met hoe het begonnen is, en de tijd vliegt.
Hasta la proxima!
Woensdag 29/4:
Vorige week was de laatste werkweek en die is in glorie en met stijl geëindigd met 44 bevallingen en een 17/20 op mijn naam! Het geeft me wel een ‘vreemd’ gevoel dat ik nu niet meer op stage moet en nooit meer zal terug gaan naar de Sotomayor...
Het begin van het einde van ons avontuur werd ingeluid op donderdag samen met het begin van ons laatste, grote, echte tripje. De reis leidde ons ditmaal richting de statige hoofdstad, Quito. Omdat we altijd geldbewust zijn (kuchkuch) besloten we dit met de bus te doen en niet met het vliegtuig (160 USD of 20 USD, klein verschilletje).
Donderdagochtend waren we dus vroeg uit de veren, lichtgepakt (dat had zo zijn redenen, zal je merken als het verhaal vervolgt) en met voldoende eten om de lange busrit te overleven, trokken we richting terminal. Een hele vlotte busrit van negen uurtjes (we zijn er al bijna aan gewend) later stonden we voor de deur van ons hotel in het oude gedeelte van de stad. We hebben nog een beetje rondgewandeld en iets gegeten en zijn dan uitgeput terug naar het hotel gegaan om ons tegoed te doen aan een verkwikkend slaapje.
Vrijdag trokken we eerst naar de Telefériqo (een kabellift die ons nog meer de hoogte in stuurde om te kunnen genieten van het uitzicht op de stad en de bergen op alweer meer dan 4000m hoogte), een aanrader! Daar konden we genieten van een korte wandeling (kort in alle opzichten: kort van adem, kort van afstand)...
Eenmaal terug veilig ‘beneden’ (relatief gezien als je weet dat Quito al op 2800m hoogte ligt) besloten we onmiddellijk door te reizen naar de befaamde ‘ciudad mitad del mundo’. Met andere woorden: de evenaar! Het zonnetje scheen en ons humeur kon niet meer stuk toen we de zelfontspanner ontdekte (resultaat: zeer geslaagde foto’s van ons op, naast en rond de evenaar). Nog even genieten van de speeltuin (schommelen is echt leuk op elke leeftijd), een ijsje (ook een klassieker) en het uitzicht en dan terug richting onze vaste stek in de oude stad om ons klaar te stomen voor een avondmaal (pizza die met veel smaak verorberd werd door ondergetekende, we lieten zelfs ons met de hand gemaakte visitekaartje achter, voor al wie naar Quito gaat en wil dineren bij pizza SA, vroedvrouwen Silke, Sara, Stefanie en Maai staan tot uw dienst)!
Zaterdag: D-day! Met een lege trekkersrugzak stapten we vol nieuwsgierigheid op de bus richting Otavalo (oftewel: het paradijs van de artesanias gemaakt door de indigenas, oftewel: souvenirs!). Nu kon de pret echt beginnen, maar toch gepaard gaande met enige stress (voor wie moet ik nog iets hebben? Wat zal ik kopen voor die? Hoeveel geld heb ik nog? Geraakt dit wel in mijn valies?).... Het werd dus een heus ‘shop-till-you-drop festijn’ met als resultaat: vier volle trekkersrugzakken, vier lege portefeuilles en vier zeer voldane vrouwen. Hopelijk is iedereen thuis voor wie de souvenirs bestemd zijn even blij als wij met onze aankopen! Het hoeft niet gezegd dat we zaterdag snel in slaap lagen...
Zondag tijd voor Quito zelf (kerken, pleintjes, parkjes én marktjes). Het shoppen ging nog even verder en om de kosten dan op een ander vlak te drukken, trokken we naar de dichtsbijzijnde McDonalds... Alsof dat niet genoeg was om de maag te smeren, deed ik me ’s avonds nog tegoed aan een brownie, of eigenlijk een chocolate fantasy en een warme chocomelk (overdosis chocolade, dat staat vast).
Maandag opnieuw voor dag en dauw vanonder de warme lakens gekropen om de bus te nemen richting Latacunga (alwaar we het mooie Quilotoa meer zouden bezichtigen). Hotelletje gezocht, gevonden, wandelschoenen aangetrokken en hup opnieuw de bus op richting laguna Quilotoa! Na de bus ook achter in de truck (net als het vee) met een prachtig uitzicht op de omgeving. Daar aangekomen vielen onze monden spontaan open (tegelijkertijd en in combinatie met een grote WAUW) van het uitzicht op het meer. Het is moeilijk te beschrijven en het valt gewoon niet op de gevoelige plaat vast te leggen, maar als ik dan toch een poging moet wagen: het was ongelooflijk, prachtig en wondermooi (beeld je in: een krater met daarin een appelblauwzeegroen meer met een parelwitstrand omgeven door groene bergen).
Moedig trokken we naar beneden voor een wandeltocht van 20 minuten (of eigenlijk één uur) en gelukkig trokken we terug naar boven op de rug van een paard! Even had ik een beetje schrik dat mijn ros het niet zou trekken (ik voelde zijn uitgemergelde rug priemen tussen mijn billen en het beestje hyperventileerde bijna van de inspanning), maar na 45 minuten stonden we weer boven en hadden we er weer een ervaring bij om nooit meer te vergeten!
Helemaal uitgehongerd gingen we die avond voor de verandering Italiaans eten en doken het bed in om nog even elkaar te plagen en te pesten...
Dinsdagochtend: ontbijt in het hotel (de hotelbazin stond erop dat we nog aten bij haar voor we vertrokken en toen we geen eieren namen en iets te weinig aten naar haar mening besloot ze dat dat wel dé reden moet zijn voor onze cuerpas lindas)... Het werd een vermoeiende busrit (reizen met een trekkersrugzak, een handtas, een losse zak en nog een tas is niet bepaald eenvoudig, die souvenirs toch!), maar de hitte van Guayaquil verwelkomde ons met veel plezier al in de namiddag en dus konden we rustig terug op onze plooi komen en nagenieten van een uiterst geslaagd laatste, échte tripje....
Nog enkele dagen voor school werken en huishoudelijke karweitjes opknappen (en ook proberen om die souvenirs dan toch in die verdraaide valies te krijgen) en zaterdag gaan we dan voor de laatste keer (ik moet dit woord precies pijnlijk vaak gebruiken nu) naar Montanita voor een weekendje strand, zon, zee en plezier....
Nos vemos,
Silkita
Zondag 10/5
Holahola,
Nadat we enkele dagen voor school hadden gewerkt en met het einde van ons Groot Avontuur in zicht vonden we het tijd om voor de laatste keer te gaan genieten in Montanita (en dus ook van zon, zee, strand, cocktails, lekker eten en ook een beetje seks, drugs & rock’n roll)...
Met reeds drie maanden Ecuador en dus ook reizen en souvenirs kopen achter de kiezen, besloten we onszelf niet de kosten in te jagen en kozen we voor een goedkopere hostal... Buiten het feit gerekend dan dat deze (jammer maar helaas) helemaal volzet was. Gelukkig zijn we vrij inventief (geworden) in het vinden van oplossingen voor kleine hobbels op ons avonturierspad... en die oplossing heette deze keer ‘Jorge’!!!
Onze geliefde huisbaas (en meer dan dat) is veel te aardig en stelde dan ook met plezier zijn huis open voor ons (mi casa es su casa), daar zeiden wij geen neen tegen (we hadden ons dan ook al stiekem omgekleed in zijn tuin nog voor hij er erg in had)!
Dus na een dagje zalig strandgenot konden we verder genieten in Jorge’s casa (aka cama ruidosa) van zijn rode wijn (toch niet de dure fles?) en zijn welgekomen douche.
Voor de laatste keer (of dat dachten we toch) trokken we naar ons favoriete eetadresje (Hola ola) en deden ons voor de laatste keer (écht de laatste keer) tegoed aan de papas de la casa (het recept blijft een goed bewaard geheim). Het werd nog een fijne avond gekruid met hier en daar een fresa salvaje en afgewerkt met af en toe een llamado de emergencia (achtereenvolgens mijn favoriete cocktail en ons favoriete Ecuador lied).
Na een korte nacht slaap trokken we dan écht voor de laatste keer naar Hola ola (of toch niet?) voor ons ontbijt (pannekoeken met ijs en fruit, mmm) en vervolgens gehoorzaamden we aan de lokroep van het strand...
Een laatste keer zwemmen in de woelige Ecuadoriaans zee en dan toch écht voor de laatste keer eten in Hola ola (ja, we zijn écht fan)!
Terug in Guayaquil en ook weer terug in de harde realiteit van het studentenbestaan: schoolwerk (die literatuurstudie moet natuurlijk nog afgeraken).
Donderdagavond nodigden we Jorge (en zijn vriend Junior was ook van de party) uit voor een laatste BBQ in nuestra casa Belga. Het werd een hele gezellige, grappige (maar is het dat niet altijd met Jorge, onze mujeriego) avond met overvloedig eten en gepraat.
Vrijdagavond waren we uitgenodigd ten huize Sandra en Gloria (door de schoonfamilie van Nelke dus de ouders en zus van Luis). In het hippe oranje busje reden we naar een deel van Guayaquil waar we nog niet geweest waren, spijtig want het was er heel gezellig. We werden heel hartelijk ontvangen door Gloria en de BBQ smeulde al goed... Na wat gekletst met Sandra (over haar bevalling, een interessant onderwerp voor ons, vroedvrouwen in spe) gingen we aan tafel en smulden van overheerlijk vlees met rijst en groentjes, ik ga die rijst nog missen! Om de sfeer er helemaal in te laten komen doken er opeens enkele mannen geheel in bijpassend kostuum op die muziek uit hun instrumenten toverden voor moederdag, voor de extranjeras en vooral voor Sandra, leuke muziek en een aangenaam sfeertje brachten die mariachi’s!!! We sloten de avond in stijl op de malecon de salado af en met spijt in ons hart namen we afscheid van de aardige familie...
Deze afgelopen drie maanden waren ongetwijfeld bij de meest onvergetelijke uit mijn leven. Ik zie me nog als eerstejaars vroedkunde opkijken naar de derdejaars die toen naar Ecuador vertrokken en denken: kon ik dat ook maar!
En ik deed het: internationale stage opschrijven als keuzestage in het eerstejaar, dan de beslissing nemen om Spaanse les te volgen en dus voor Ecuador te kiezen en in het tweede jaar een motivatiebrief en CV schrijven in de hoop geselecteerd te worden voor iets waar ik al een tijdje van droomde. Toen het positieve antwoord volgde was ik écht heel blij, maar ergens in mij klopte toch maar een bang hartje.
Ik stapte mee op de rollercoaster en volgde gezwind elke looping (solliciteren voor een beurs, een visum aanvragen...) met eindhalte: Guayaquil!
Ik heb er geen enkele seconde spijt van gehad dat ik deze keuze gemaakt heb ookal was het soms moeilijk omdat je ver van huis zit en de stage soms erg zwaar was.
Ik ben er echt veel wijzer én creatiever uit gekomen en ik heb zo vaak genoten van alle leuke, leerzame momenten dat ik het voor geen geld van de wereld had willen missen.
Voor ik dit dagboek echt aflsuit, wil ik heel graag papa en mama bedanken. Papa voor alle hulp en advies bij het ontelbare papierwerk en om me op elk moment van de rit te steunen in mijn keuze en me toch ook af en toe een duwtje in de rug te geven, bedankt! Bedankt, mama voor alles en ook om me vrij te laten om te doen wat ik graag wou doen.
Bedankt aan Bommeke en Pepe en Meet en Padre voor de steun en de post! Bedankt aan de nonkels, tantes én de buren die in het gastenboek hebben geschreven, het was echt wel ontzettend leuk om jullie reacties te lezen. Bedankt aan de nichtjes en de neefjes voor hun prachtige tekeningen die mijn slaapkamermuur hier in Guayaquil tot voor kort zo mooi versierde.
Bedankt, Maarten omdat je me zo goed gesteund en geholpen hebt, omdat je me hielp relativeren als het nodig was en voor al je geduld.
Bedankt, Kjelle en Diede, mijn twee Grote Broers (de ene letterlijk de andere eerder figuurlijk) die ik hier natuurlijk ook gemist heb (behalve dan toen er eentje kwam overgevlogen).
Bedankt (vroedvrouw)vriendinnen van over de hele wereld (Suriname, Turkije, Italië, Congo en België) voor het formidabele afscheidsfeest, ik kijk nu al uit naar het weerzien...
Bedankt mevrouw Van Sande voor de geweldige begeleiding en bedankt mevrouw Lebeau voor de kans!
Bedankt, Jorge voor al de hulp, gastvrijheid en humor.
En last but not least, bedankt aan Stefanie, Maai en Sara voor de vele ONVERGETELIJKE momenten, voor het plezier, het verdriet, de spanning, de stress, de gebeurtenissen en de hele ervaring die we samen gedeeld hebben.
Eigenlijk bedankt aan iedereen en nu maak ik er echt een einde aan, want de waterlanders zouden me wel eens de nek om kunnen doen... Bedankt Ecuador!