Stage In Ecuador

Alhier volgt mijn Ecuadoriaans verhaal!

Zondagavond 25/01/'09:

'Het Grote Avontuur' komt steeds dichter en dichter, de zenuwen beginnen te stijgen en het papierwerk stapelt zich op. Ondertussen hebben we alle vier al veel moeten doen om helemaal vertrekkensklaar te zijn (al heb ik het gevoel dat ik nooit helemaal klaar zal zijn). Op buitenlandse stage gaan is geen sinecure, dat staat vast! Het begon natuurlijk allemaal vorig jaar met het indienen van een CV en een motivatiebrief. Daarop volgde een gesprek en werd er even later meegedeeld wie voor welk land geselecteerd was. Uiteraard was ik heel blij toen ik naar het land van mijn voorkeur mocht gaan, maar toen begon het echte werk pas! Het indienen van een dossier om kans te maken op een beurs was een behoorlijk karwei. Het eerste dat we in orde gebracht hebben, is ons ticket en dan gaat de bal aan het rollen... Huisvesting zoeken, een reispas aanvragen, een visum aanvragen, inentingen in orde brengen, veel papieren invullen, een visa-kaart aanvragen, een site maken, stagepakjes afhalen, een verzekering in orde brengen.... en zo kan ik nog wel even door gaan. De hele voorbereiding is op zich al een 'Klein Avontuur'.

Ik zal proberen om regelmatig iets te schrijven van zodra we in Guayaquil zijn over al mijn ervaringen ginds. Ik hoop dat ik zo later een mooie herinnering zal hebben aan deze drie maanden, maar ik hoop ook dat andere mensen er iets aan zullen hebben (zoals de studenten die volgend jaar de grote stap wagen naar een internationale stage). Het is aftellen geblazen naar 6 februari en dan volgt een grote sprong in het onbekende... Ik hoop dat het een onvergetelijke periode wordt en een verrijkende stage. Hasta la proxima,

Silke (benieuwd wat ze daarvan zullen maken in het spaans...)!

Maandag 9/2

Hola! Het heeft even geduurd voor we iets konden laten weten via de site, maar momenteel zitten we met ons vieren al hevig te tokkelen in een cybercafe! Ik ga het nu nog kort houden, omdat iedereen graag iets wil schrijven. In de loop van de week hebben we internet in het huis en dan zal ik in geuren en kleuren proberen te vertellen hoe het er hier aan toe gaat.

Onze vlucht is goed verlopen, het was lekker eten en ik heb eigenlijk best goed kunnen slapen dus de tijd ging goed vooruit... En heel belangrijk, onze bagage is samen met ons gearriveerd dus geen problemen! We werden heel hartelijk ontvangen op de luchthaven van Guayaquil door onze huisbaas Jorge en de familie van Luis. We kregen zelfs een fruitmand, met zeer lekker fruit! Ons huisje valt super goed mee, alles wat ons hartje begeerd is er aanwezig en zelfs nog meer! Ik deel een kamer met Maai, Stefanie en Sara hebben elk een eigen kamer. Zaterdag had ik een beetje last van een jetlag en hadden we een druk programma, maar zondag hebben we de hele dag op het strand gelegen en dat was echt heerlijk, ware het niet dat we er nu allevier als een wandelende kreeft uitzien. De zon zat verstopt achter de wolken en is dus verraderlijk sterk, mijn snor is ervan verbrand!

Jorge en zijn vrienden zijn allemaal ontzettend aardig en ook een beetje loco haha! Het is hier heel anders  dan bij ons, we worden hier echt aangestaard omdat we gringas zijn! De rijstijl van de ecuadorianen is even slikken, maar verder alles oke!

Morgen gaan we voor de eerste keer werken in de maternidad, spannend! Ik hou jullie op de hoogte van al onze belevenissen en avonturen!

Hasta luego !

Woensdag 11/2:

Hola,

Vandaag zijn we voor de eerste keer gaan 'werken' op de verloskamer (la maternidad). De juiste kant van de weg kiezen om de bus te nemen, bleek niet zo eenvoudig, maar we leren snel bij en dus geraakten we (zonder noemenswaardige vertraging) vlotjes op plaats van bestemming. Het Spaans verstaan blijft mijn achillespees, maar ik doe mijn best... We kregen een korte rondleiding en kwamen al gauw (gelukkig) verschillende (je raadt het nooit) Belgas tegen! Er is nog een andere studente vroedkunde van Belgie en drie dokters in spe die stage lopen op de verloskamer. Zij konden ons dan een beetje wegwijs maken op de verloskamer. Vandaag hebben we vooral geobserveerd, want het is heel moeilijk om zelf iets te doen als je de taal niet goed beheerst en eigenlijk ook niet goed weet wat je kan doen. Een ding is zeker: wat we te zien kregen was soms ongelooflijk, huiveringwekkend en vaak gewoon dagelijkste kost voor hen (ik zal nog eelt op mijn medeleven moeten kweken). Een foetus van 20 weken die ergens 'rondslingerd' is geen uitzondering. Er worden heel veel babies geboren op een dag, maar het is soms vechten geblazen om iets te kunnen doen (zelf initiatief nemen is hier heel belangrijk). We zijn ook even langs het bureau van dokter Daher geweest en die nodigde ons (vriendelijk als ie is) uit voor zijn (superinteressante) lessen. Nee is geen antwoord, dus om twaalf uur stonden we paraat voor de eerste les. Hem verstaan is een hele opgave (frans, engels, spaans en zijn frans en engels zijn nog het moeilijkst te verstaan, vous compris, tu est jolie...). Hij heeft ons ook meteen een opdracht gegeven (een voorstelling maken over placenta praevia) dus we weten al wat doen. De shiften van twaalf uur lijken nog erg lang voor ons, hopelijk went het een beetje. Het eten 's middags was een beetje vreemd (je moet ook zelf je bestek meenemen, zijnde een lepel). Soep, rijst en vlees met saus, niet erg smakelijk, maar het sapje (water met citroen) was best lekker! Morgen nog een dagje werken en dan een vrij weekend, fieuw ik kan het gebruiken...

Een mens komt hier trouwens veel te weten door goed te luisteren en te observeren. Een laatsejaars student geneeskunde van hier wist ons te vertellen dat corruptie hier nooit ver weg is. Hij heeft in zijn studentencarriere tot twee keer toe moeten betalen (een zakcent in het vuistje van de prof) om te slagen op zijn examen... Je houdt het niet voor mogelijk! De mensen vinden het hier trouwens heel vreemd dat wij naar hier komen om stage te doen, in Belgie kunnen wij toch ook kinderen op de wereld zetten? Ze hebben absoluut geen idee van de duizenden verschillen tussen verloskunde in Belgie en Ecuador (om er enkele te noemen voor de geinteresseerden: een episio (of knip) wordt hier niet mediolateraal, maar lateraal geplaatst (werkelijk een vreemd zicht), de pasgeborene wordt even op de arm gelegd en er wordt 'ns over zijn rug gewreven en dan vertrekt die richting babykamer, de mama ziet haar eigen kind meestal niet eens, een occasionele klap op het hoofd of een maandverband in de mond als ze het uitschreeuwen van de pijn komt ook wel voor, steriliteit heeft een ruimere definitie bij hun, linkerzijligging komt zelden voor en zo kan ik nog wel even doorgaan)....

Het loopt hier uiteraard niet allemaal op rolletjes, zo moesten we maandag om twee uur op de universiteit zijn. Het is duidelijk dat we ons verstand op een andere plaats hadden laten liggen, want onze reispas hadden we niet bij, maar onze blote benen wel (sletsen en een short zijn not done ookal zweten wij ons een ongeluk). Conclusie, we kunnen vrijdag nog eens terugkeren met lange broek!

Ik heb al enkele foto's getrokken van het huis, maar voorlopig staat het internet nog niet op punt (slechts één laptop is aangesloten en bepaalde posities zijn vereist om het zaakje te laten werken). Hopelijk kunnen we dit binnenkort fixen en dan kunnen jullie meegenieten van onze weelde hier! Geen last van ratten of gigantische kakkerlakken (in tegenstelling dat de dames van geneeskunde).

Waar ik dan weer wel last van heb, is weke darmen, een opgezwollen en zeer pijnlijke enkel (dankzij een muggenbeet) en een afpellende gezicht (verbranden is nooit goed)...

Het is nu toch wel slapenstijd, want morgen om 7u staan we weer paraat om de verloskamer, hasta luego!

PS: Mijn naam moet ik doorgaans enkele malen herhalen, maar dan maken ze er wel ies van: Silka of toch echt Silke of in dr. Daher zijn geval een toevallige Sylvia en ik heb ook al Silkita gehoord, het valt goed mee dus!

Zondag 15/2:

Hola!

Eerst en vooral een gelukkige verjaardag voor morgen, Diede! Geniet ervan! De afgelopen drie dagen hadden we vrij en daar hebben we van geprofiteerd. Vrijdag moesten we nog wat papierwerk in orde brengen op de universiteit. Vrijdag zijn we dan (eindelijk) de stad eens gaan verkennen. Eerste halte was de Malecon (een soort van dijk langs de rivier, Guayas). Vanop de Malecon is er een heel mooi zicht op de rivier en er zijn veel winkeltjes én vooral een hele mooi boot. Of moet ik zeggen schip? Doorgaans worden we hier vooral aangestaard omdat we blank zijn, nu had ons witte kleurtje ook een voordeel, want we kregen zowaar een privérondleiding op het schip dat langs de Malecon lag. We kregen elke ruimte en elk kamertje van het schip te zien. Het was serieus de moeite en de zeeman die ons rondleidde, besloot zijn betoog met te zeggen dat we altijd welkom zijn bij hun! Ongelooflijk! We zijn ook langs het park gegaan waar de befaamde leguanen wonen, echt wel grappige beesten. Toen we terugkeerde naar de Malecon om een restaurantje op te zoeken, werden onze plannen echter bruus verstoord. Voor de eerste keer konden we echt kennismaken met het regenseizoen hier in Guayquil. De regen viel met bakken uit de lucht (opeens kon je de rivier nog amper zien), er stak n stevige wind op en het donderde en bliksemde boven ons hoofd (écht heeeel dicht)! We zijn gaan schuilen, maar het mocht niet baten, we werden alsnog KLETSNAT. Ik heb zelfs mijn geld te drogen moeten leggen achteraf... Na wat uren leek konden we dan eindelijk een taxi te pakken krijgen om thuis droge kleren aan te doen en richting 'La Trattoria Da Enrico' te vertrekken. Dit was het restaurantje dat ik via mijn rough guide had uitgekozen. Italiaans, zoals de naam al laat vermoeden...Het was er erg mooi, met een aquarium (met echte vissen en echt water) als plafond! Na het eten (met overheerlijke wijn) trokken we naar 'La zona rossa', de uitgaansbuurt. Daar werden we (net niet) afgezet, ze vroegen eerst tien dollar inkom per persoon, maar toen we aanstalten maakten om te vertrekken werd het er opeens vijf en gratis drinken, dus gingen we toch binnen. Het bleek er vol te zitten met koppeltjes (jaja, valentijn wordt hier ook gevierd) en de Mojito was niet fantastisch dus even later gingen we weer weg, maar kregen we een rekening van maar liefst 29 dollar (voor vier mojito's) onder onze neus geschoven! We kozen voor het hazenpad, want zeg nu zelf, 29 dollar dat is teveel! Er kwam uiteraard iemand achter ons aan opdat we de rekening nog zouden betalen, maar na lang gepalaver (we hebben gezegd waar het op stond: wij betalen niet!) vertok de jongeman en de kous was af (betalen hoefde niet meer)... Dan zijn we maar onder de wol gekropen... Vandaag (zondag) hebben we weer wat 'papierwerk' gedaan, even gaan shoppen én in de zon liggen bakken (onze 'voortuin' bleek in ideale plaats om te  zonnebaden). Om in een echte vakantiesfeer te komen hebben e een kokosnoot gekraakt en verorberd, jammie! Morgen alweer werken...

Zonnige groetjes!

Dinsdag 17/2:

Hallo allemaal,

Ik ben eigenlijk heel erg moe, maar de drang om iets te schrijven, over hoe het hier is, is even te groot. Vandaag heb ik voor de eerste keer helemaal zelf een bevalling gedaan. Het was niet zo eenvoudig, want het was serieus meconiaal vruchtwater (stoelgang van de baby in het vruchtwater, wat wil zeggen dat de baby het even moeilijk heeft gehad) en er was een strakke navelstrengomstengeling (de navelstreng zat rond het hoofd van de baby). Ik wou graag de naam van het kindje weten, maar de mama wist helaas nog niet hoe ze haar kind ging noemen (gebeurt hier wel vaker).

Toen we daarstraks thuiskwamen werden we aangesproken door onze buurvrouw. Zij blijkt een studente geneeskunde te zijn die hier ook ergens in een ziekenhuis werkt. Haar eerste idee van ons was natuurlijk dat we heel goed Engels kunnen, omdat we blank zijn. Uiteraard is ons Engels tien keer beter dan het hare dus ze vroeg dan ook of we haar les zouden willen geven! Ze wil er ons voor betalen en ze heeft zelf een handboek dus wie weet smijten we ons nog wel in dit avontuur en kan zij ons dan een mondje Spaans bijbrengen...

Vandaag was de les van Dr. Daher weer ontzettend grappig. Hij wou iets uitleggen en gebruikte daarvoor het hoofd van een van de studenten als baarmoeder! Uiteraard moesten 'the girls from Belgium' dit ook eens komen doen en toen kwamen er woorden uit zijn mond zoals 'mas sexy' (stel je voor) en ik zou lijken op natalie wood (googlen die handel)! Werkelijk een bizar figuur die Daher! Vous compris chicas from Belgium??? 

Dit weekend is het carnaval en dat wordt blijkbaar nog wel uitgebreid gevierd, we zijn benieuwd! Eerst nog werk aan de winkel in het ziekenhuis en voor Dr. Daher moeten we nog een presentatie uitwerken dus we zullen niet stilzitten...

Hasta la proxima!

Silke Sanchez

Zaterdag 21/2:

Hola que tal!

Tempus fugit zegt men en dat klopt hier als een bus. Ondertussen hebben we al getracht om onze papieren voor ons visum in orde te brengen, maar we werden hier doodleuk van het kastje naar de muur gestuurd (en terug)! Gelukkig kwamen we een uiterst vriendelijke vrouw tegen (Jenny, mama Jenny) die ons heeeel erg goed geholpen heeft. Ze heeft duidelijk een groot hart (en een grote portefeuille?). Zonder haar stonden we nu waarschijnlijk nog geen stap verder... Ze heeft ons zelfs getrakteerd op pepsi met chifa (chinees) en avocado! Smullen! Volgende week gaan we (hopelijk) de laatste hand leggen aan de papieren voor ons visum en Jenny zal ons daar ongetwijfeld bij helpen. Ze heeft ook een huis in Salinas dus daar zullen we zeker ook een keertje naartoe gaan... (gastvrij als mama Jenny is!)

We hebben hier ook al flink gewerkt om dr. Daher woensdag te bekoren met onze presentaties over placenta praevia en urinaire infecties. Nu nog dat Spaans oefenen! Vandaag gaan we de grote shoppingmall San Marino bezoeken, want daar is vanalles te doen voor carnaval en lekker eten (in het geheel niet onbelangrijk en zoals jullie al weten zijn Stef en ik keukenprinsessen van dienst met respectievelijk de kookkunst en de knowhow haha!). Morgen staat er nog wat stadsverkenning op het programma (het pittoreske las penas onder andere) en maandagavond is het alweer trabajar.

Volgend weekend gaan we hoogstwaarschijnlijk naar Montanita, eindelijk! Maar intussentijd hoop ik nog wat baby's op de wereld te zetten (MET naam)... Ik ben er in geslaagd om mijn naam hier uit te dragen! Er was een mevrouw net bevallen en Sofie (studente geneeskune) was de bevalling aan het doen, maar de arme vrouw had zoveel pijn dus was ik een praatje gaan doen met haar ter afleiding. Ik vroeg dan ook hoe ze haar baby zou noemen, maar zoals zo vaak hier wist ze dat nog niet. Ze vroeg aan mij of ik geen naam wist, maar ik ben blijkbaar geen expert in Ecuadoriaanse namen dus zei ik maar: wat dacht u van Silke... Ze vond het op slag een mooie naam en vroeg naar mijn tweede naam. Die heb ik niet, maar ik zag Sofie en ik dacht: Silke Sofie! De mevrouw was er helemaal voor te vinden en dus schreef ik het op een papiertje en gaf het haar cadeau ( ze heeft er achteraf wel een Spaanse versie van gemaakt zijnde: Suilka Sofia, maar dat klinkt hetzelfde). Wat een grappig idee dat er een baby (en het was een heerlijke baby, een wolk van een Ecuatoriana) mijn naam draagt!

Vanaf maandag start het ziekenhuisleven dus weer en dan zal ik hopelijk nog wat kunnen schrijven over de stagegebeurtenissen...

Hasta luego!

Donderdag 26/2:

Hola, hola!

Een kleine update: Zondagmorgen hebben we eerst eens goed uitgeslapen en dan zijn Stef en ik naar de bakker
getrokken. Nuja, bakker, het is eigenlijk gewoon een soort winkeltje waar ze ook vreemdsoortige broodjes en koffiekoeken verkopen. We hebben enkele sandwichachtige pistolets genomen en drie koffiekoeken waarvan we de inhoud soms enkel kunnen raden (een hoorntje met ananaspudding?). Het werd tijd om het huisje hier eens grondig te poetsen en dus zijn we er met z'n allen ingevlogen: borstelen, afstoffen, dweilen... Het resultaat mocht er best wezen, maar of het zo proper was als het in België zou zijn (met stofzuiger en een degelijke dweil), daar vrees ik voor!

Daarna zijn we de stad ingetrokken in de hoop een glimp op te vangen van carnaval (geen stoet, enkel water over ons, maar we zijn al blij dat het geen uitwerpselen waren, want dat is hier blijkbaar ook de gewoonte)! We liepen de Malecon af tot aan het pittoreske Las penas, waar we vol goeie moed begonnen aan de beklimming (van meer dan 400 trappen, in de hitte van de Ecuadoriaanse zon). Het was dus hoog, warm, stijl, zweten, maar vooral erg mooi daar. Na even uit te rusten op een bankje en de faro te bezichtigen (zijnde de vuurtoren, die ik niet nog eens
opgeklommen ben wegens te moe), zijn we een opkikker van formaat gaan nuttigen in het plaatselijk piratencafé (u leest het goed: piratencafé in de vorm van een boot met tonnen als stoelen, blijkbaar zijn ze hier fier dat ze de piraten in 1700 en zoveel hebben kunnen weerstaan, of toch iets in die aard, vandaar). Het moet gezegd, de pina colada's zijn hier overheerlijk! Check de foto's op facebook!

We moeten hier toch soms nog wennen aan de 'gewoontes', want toen we op de terugweg in de supermarkt een flesje wijn wouden kopen voor bij het avondeten, mocht dat niet, omdat het al 17u voorbij was, stel je voor! Op de bus naar huis kregen we bezoek van een (LEVENDE) krab, ze was uit de zak gevallen van een man die de bus afgestapt was. Wij waren er uiteraard rotsvast van overtuigd dat de krab dood was, klaar om op te eten (echte Europeanen: wie neemt er nu een zak vol levende krabben mee op de bus???). Niets bleek minder waar toen het ding zich verroerde en begon te wandelen! Hilariteit alom en de buschauffeur deed mee (lachen, gieren, brullen)!

Het moet gezegd, het is hier niet alleen rozegeur en maneschijn. De afgelopen drie dagen waren ontzettend zwaar. Stefanie en ik hebben drie nachten gewerkt (op zich al zwaar) en nu zijn we doodop. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal is het hier een enorme beproeving. Niet voor de gevoelige lezers, maar het moet van mijn hart...

De eerste nacht mocht ik voor de eerste keer hechten, stress! Het werd me al snel duidelijk dat er veeel oefening nodig zal zijn om goed te kunnen hechten. Er waren veel abortussen en na een tijdje heb je echt het gevoel: genoeg, genoeg abortussen nu, maar er een stop op zetten, gaat jammer genoeg niet. De eerste nacht was dus vooral 'avontuurlijk'. De nacht daarop was echter een heel andere verhaal... Ik ben echt even gekraakt, er was een abortus van een tweeling van 20 weken zwangerschap. De kindjes waren geboren en lagen naast elkaar in een bedje. Je kon hun hartjes nog zien kloppen in hun borstkas en iedereen stond erbij en keek ernaar en toen zag ik opeens een van de twee baby's naar adem happen en toen is er toch even iets geknapt in mij... Ik ben dan maar even emotioneel gaan zitten wezen in de kleedkamer en daar werd het zo mogelijk nog absurder, want de kuisman vond dat ik geen reden had om triest te zijn, integendeel, ik moet juist heel blij zijn, want God is bij mij... Om het nog een beetje zwaarder te maken moesten we die dag naar de les van Dr. Daher om onze presentaties te geven over urinaire infecties en placenta praevia. Jammer genoeg konden we alleen nog maar die geven over infecties, de andere is voor maandag. Met maar vier uurtjes slaap achter de kiezen, begon ik dan aan de derde en laatste nacht. Het was ongelooflijk druk, dus even ons hoofd neerleggen en de ogen sluiten was er niet bij (hoewel het personeel dat wel doet, zou je moeten zien, echt de moeite: slapen in de kast, in de operatiezaal, op de grond, overal waar een mens kan liggen!). Het positivieve is dat de teller nu op 34 bevallingen staat en 5 keer hechten. Ik heb hier toch al enige stress ondergaan, want de derde keer dat ik moest hechten, moest de vroedvrouw een andere bevalling gaan doen, dus stond ik er helemaal alleen voor! Het is gelukkig goed afgelopen, knip gehecht en Silke tevreden!

Slapen zat er opnieuw niet in, want 's ochtends na het werk, moesten we weer rondhossen om ons visum in orde te brengen. Opnieuw geheel Ecuadorian style, er is nog steeds niets in orde en het papierwerk blijft maar komen (tip voor volgend jaar: ticket van 90 dagen, spaart je een hoop werk uit)! Vandaag was trouwens een heel regenachtige dag, toen we uit de bus stapten, stonden we tot aan onze knieen onder water! Lachen geblazen als je zo moet naar huis wandelen en lang leve Birkenstocks!

Vandaag heb ik een papieren roos gekregen van een zogenaamde Cubaanse dokter? We kwamen hem tegen aan het kantoor waar we waren om ons visum in orde te brengen en blijkbaar (dixit mama Jenny) had hij mij al eens gezien op de maternidad en ben ik een echte konining (of een tandarts, want dat dacht hij blijkbaar ook). Even later stonden we op straat en kwam hij nog gauw zijn nummer geven ook, haha! De mensen blijven me verbazen hier... Ik hoop dat ik hem niet tegen het lijf loop in het ziekenhuis, geen nood aan een loverboy!

Het is heel moeilijk om goed te beschrijven hoe het hier eigenlijk is, ik heb het alvast onderschat hoe zwaar het kan zijn... Dit weekend staat Montanita normaal op het programma, dus hopelijk lig ik binnen enkele uren op het strand in de zon, te slapen (slapen! heerlijk!) of met mijn tenen in het water (enkel de tenen, want er zijn blijkbaar haaien gesignaleerd, haha)!

Vele natte, warme groeten uit Guayaquil van de reinas (piel blanca= reina) !!!!

 Vrijdag 6/03:

Holahola!

Maandagavond begon de werkweek opnieuw met drie nachten in het vooruitzicht. De eerste nacht heb ik vooral geassisteerd, één bevalling gedaan en een keer de schaamlippen gehecht. Ik hoor jullie al denken: de wat? schaamlippen? hechten? Ik moet eerlijk zijn dat ik in België nog nooit (of toch zelden) een scheur in de schaamlippen heb gezien, maar hier is het eigenlijk dagelijkse kost. Ik denk dat het komt omdat het hoofdje van de baby vaak lang op eenzelfde plaats blijft 'steken' en ze hier de gewoonte hebben van de schaamlippen kost wat kost over dat hoofd te schuiven, in plaats van dat de baby gewoon zelf doorschuift. Maarja, dat is enkel maar een vermoeden...
De tweede nacht was vooral een erg drukke nacht, de preparto (waar de vrouwen liggen voor ze naar de parto gaan om te bevallen) lag goed vol. Ik heb dan drie bevallingen kunnen doen (tussentotaal: 38, spannend!) en nog eens gehecht (de vroedvrouw gaat dan gewoon weg en komt zelfs na het hechten niet kijken of het goed is, dus je leert hier wel om je plan te trekken en je verantwoordelijkheden op te nemen). Na vier uur 's nachts was het aantal patienten al goed uitgedund dus toen hebben we even een tukje kunnen doen. Ze slapen hier zelf ook echt overal dus het is verleidelijk om ook even je hoofd neer te leggen. En ik verzeker je, als je dat doet ben je weg! Nachten kloppen, het blijft zwaar.

Ik vind het trouwens super om iedereen zijn berichtjes te lezen in het gastenboek. Het is echt fijn om iets te horen van het verre België en het is ook fijn om te weten dat jullie ons steunen. Dat kunnen we echt goed gebruiken! Dus: allemaal heel erg bedankt en heel veel groetjes terug!

Gisteren, donderdag, was het weer van dattum, visum time! Er wachtte ons weer een prettige verrassing, blijkbaar had de decaan van geneeskunde van de universiteit hier, ons een boete van elk 200 dollar aangesmeerd omdat we vier weken geleden te zomers gekleed waren toen we de universiteit hadden bezocht! Onze mond viel open toen mama jenny (lieve mama jenny) dit zei! Gelukkig heeft ze (wat een advocate toch!) dat uit hun hoofd kunnen praten en hebben ze die hallucinante boete geannuleerd... Maar we moesten vandaag dus wel in ons groen stagepakje (want onze witte jas zat in de was) naar de decaan gaan (we hadden hem nodig voor een papier in verband met ons visum, helaas) en onze excuses aanbieden!!! Gelukkig was de decaan nu beter gezind en kregen we het papier dat we nodig hadden mee... We moesten zelfs nog op de foto met hem (voor het gebouw van de faculteit) en dan moesten we nog eens met ons vier alleen, een mens vraagt zich af waar ze die foto's in godsnaam voor nodig hebben. Het was best lachen om met ons groen pakje over de campus te lopen, enfin eigenlijk was het best genant, want we zijn al bezienswaardigheden omdat we blank zijn (ondertussen al lichtjes gebruind, nietwaar?) en nu nog eens in dat groen pakje... Hilariteit alom toen ze ons opeens nariepen met de voltreffer: Bienvenidos al Grey's anatomy !!! Hahahaha! Om een lang verhaal kort te maken, ons visum is dus EINDELIJK in orde (na een maand, vol frustratie, het heeft ons bloed, zweet, tranen en veel geld gekost). Het zou ons trouwens nooit gelukt zijn zonder mama Jenny.
Vanavond zijn we uitgenodigd bij haar thuis om typisch Ecuadoriaans te gaan eten, we zijn benieuwd! Zaterdag en zondag gaan we normaal naar Cuenca, een stadje niet zover van hier waar ze veel Panama hats hebben en andere artisanale hebbedingetjes.

Kort samengevat: we vallen hier nog steeds van de ene verbazing in de andere, ookal zijn we hier nu al een maand, benieuwd wat de toekomst nog brengt...

Hasta la proxima !!!

Zaterdagavond 7/3:

We waren uitgenodigd bij Jenny haar thuis voor het avondeten. Wat een belevenis! Krabben! Twee potten vol krabben! Ze heeft ons uitgelegd hoe je ze dood doet (met een mes hun ogen uitsteken), vervolgen was je ze een aantal keer en dan gooi je ze in de pot en koken maar! Daar hoort dan een 'salsa' bij (tomaat, paprika en ajuin), rijst én bier (pilsener). Daar stond die pot vol krabben dan, klaar om opgegeten te worden. En tot
ieders verbazing waarschijnlijk: Silke heeft ervan geproefd! Het smaakt eigenlijk helemaal niet naar vis ofzo en het is eigenlijk nog best 'lekker', maar de manier waarop je het moet eten, dat was toch best moeilijk. Het gaat als volgt: krab op je bord (geen zicht), poot afbreken (lekker geluid), poot in twee breken, poot uitzuigen (jawel,
zuigen, slurp slurp), hoofd openbreken, hoofd vullen met bier en salsa en slurpen maar, hoofd kapotslaan en nog meer vlees uitzuigen, haha, geweldig! Zoals ik al zei, best lekker 'vlees', maar een poot van een krab uitzuigen, dat kon ik toch niet heel de avond doen...
We hebben er ook een nieuwe 'vriend' bij, Manny de Amerikaan. Hij is een goeie vriend van Jenny (en Gicu, Jenny's man) en woont gedeeltelijk in Guayaquil en gedeeltelijk in Texas, maar hij is geboren in Ecuador en opgegroeid in New York... wat een boterham! Morgen gaan we dan met z'n allen in het 'busje' van Manny naar de campo (het platteland), daar heeft hij een goeie vriend wonen (ofzoiets), ik ben benieuwd! Manny is trouwens een échte
Amerikaan (een beetje een pepudo, zijnde het kleerkast-figuur-type, nogal 'gespierd'), hij heeft zelfs in Afghanistan gezeten, verhalen genoeg!

Uiteraard gaat elke leuke gebeurtenis hier altijd weer gepaard met iets nefast voor de feestvreugde... We hadden Jenny blijkbaar een beetje verkeerd begrepen, de boete (van 200 dollar van de universiteit) was blijkbaar niet gewoon geannuleerd, neen het was verminderd naar 40 dollar per persoon !!! Ze willen er precies gewoon geld uitslaan, 40 dollar voor een arme student in een vreemd land, dat is echt veel... En dat gewoon omdat
we onze witte doktersjas niet aanhadden toen we naar de universiteit gingen (dat hoeft niet eens in België)! Het blijft een verbazingwekkend vreemd land... Ondenkbaar in België

Normaal gingen we dit weekend naar Cuenca, maar door de vele regen (logisch, het is regenseizoen) zijn de wegen blijkbaar niet zo toegankelijk en is het een slecht idee om nu te gaan, dus zijn we vandaag nog wat gaan rondhangen in Guayaquil en gaan we dan morgen naar het platteland...

Het is nog elke dag een beetje aanpassen, maar langs de andere kant voel ik dat we ook 'gewoonten' overnemen van hier. Tijd is hier voor mij al een heel rekbaar begrip, al heb ik het er wel nog moeilijk mee als ze een uur te laat komen... Ons Spaans is vermoedelijk ook dat van een echte Guayaquileense, omdat we natuurlijk het zo altijd horen en het dus zo voor een groot stuk zullen overnemen. Het is trouwens behoorlijk grappig om het taaltje van de mensen in het ziekenuis na te doen, enkele voorbeelden: Senora, escuchame, ayudame doctora, paaarto, pase la paciente, varon, mujer, puga largo senora, senora por favor, respira! Respira profundo y tranquilo, tengo que limpiar, mamita! Mira senora, el sexo de tu bebe, en zo kan ik nog wel even doorgaan haha, ze zeggen ook alles altijd op dezelfde zagerige toon, heel grappig om na te bootsen...

Hasta luego!

Maandag 9/3:

Hola,

Gisteren zijn we samen met Manny (the American) naar el campo gegaan (het platteland). Manny heeft vrienden en familie die daar wonen en hij had ons uitgenodigd om deze mee te gaan bezoeken. Heel erg on-ecuadoriaans stond hij om 7u al voor onze deur (hij ging ons om half acht oppikken)... Klaar voor het avontuur kropen we in zijn auto (losstaande achterbank incluis) en we stopten vijf meter verder al. Bleek dat er nog mensen meegingen, vrienden van hem, die hier niet zo ver vandaan wonen. Kleine tussenstop en dan echt richting platteland, dat blijkbaar niet zo heel ver buiten Guayaquil ligt. Daar aangekomen, werd het verschil me al vlug duidelijk. We stopten aan de weg en moesten naar het huis zien te geraken via een kano. Fototoestel dan maar even in de brooddoos gestopt, kleine evenwichtsoefening om de kano in te geraken en vervolgens natte broek en onderbroek, zittend in de kano. In één woord: prachtig, heel warm, maar wat een uitzicht over het 'water'. Er waren veel rijstvelden en veel ondiep water waar lelies, bloemen en ander groen weelderig groeit. Na een veilige kanotocht waren we dan aangekomen bij een soort van grote boomhut en daar woonden de mensen. Er liepen honden, varkens, kippen, duiven, kuikens en een ezel en een paard rond én ze hadden electriciteit, maar geen stromend water (uiteraard wel een frigo en een tv toestel met dvd speler, onmisbaar!). Onze voeten werden meteen gewassen door de vrouw des huizes en we nestelden ons in de hangmat. Even later kregen we koffie voorgeschoteld met verse (jaja, recht van de koe) melk en broodjes die Manny had meegenomen met kaas (jaja recht van de koe). Tien minuten later echter, was er ook al rijst met kip (ik ben de spaanse naam vergeten en het is eigenlijk ook geen kip, maar een soort van eend/kip/vogel)! 's Morgens vroeg na koffie met broodjes was mijn arme maag daar helemaal nog niet klaar voor, dus verder dan een beetje rijst ben ik niet gegaan (Moedige Maai wel, maar toen ze een tor vond in haar bord, die lekker knapperig was, was de kous ook af). Dan was het tijd voor een tochtje met het paard, alleszins toch voor Stefanie en Sara en toen kregen we nog lekker fruitsap en werd er hier en daar nog een beest geslacht (de ingewanden vervolgens uit het raam gegooid voor de honden) en een beest vastgebonden voor Manny, om mee te nemen natuurlijk (jaja, kip in de auto, kip in de auto!).

We zetten onze tocht verder, terug naar de auto, maar ditmaal te voet (niet zo gemakkelijk als je door het slijk klautert, menig Birkenstock moest eraan geloven). Volgende halte was de familie van Manny, een groooote familie (oma, negen kinderen en 40 kleinkinderen, ruw geschat) die allemaal samen wonen in 2 huizen (vijf kinderen in een bed dan maar). Daar waren ze zo aardig om ons een kleinigheid tegen een zwakke maag en darmen te geven (soort van thee met komijn en oregano, best lekker eigenlijk), maar het mocht niet baten. Om af te koelen (het was SNIKHEET), trokken we dan maar (met z'n allen gezellig in de laadbak) naar de rivier (playa) om ons te verfrissen. Bij gebrek aan een bikini zijn we er maar met onze kleren in gedoken en we waren niet de enigen. Het water deed enorm deugd en het is hier ook niet ongebruikelijk om een pintje (of een whisky?) te nuttigen in het water... Het moet niet gezegd: de vreugde werd groter met de minuut bij de Ecuadoriaanse mannen (en vrouwen?) in ons gezelschap. Met z'n allen terug in de laadbak, goed gelachen, want zatte Ecuadorianen, je maakt het niet elke dag mee! Tijd voor meer eten dan, ditmaal eend (pato) met (je raadt het nooit) rijst en madura (banaan, op een speciale manier klaargemaakt). Deze keer wel goed gegeten (we hadden duidelijk honger van het zwemmen). We hebben ook twee soorten mango kunnen proeven (er zijn hier blijkbaar meer dan 150 soorten), eentje die we moesten uitzuigen en dan eentje die we gewoon konden snijden, smullen!

En toen het onvermijdelijk: bailar! Wij waren muy cansada, maar de mannen aldaar niet, dus no was geen antwoord. Uiteindelijk was het best grappig en hebben we ons allevier aan een klein danspasje gewaagd dat op veel gejuich onthaald werd (eso, eso!), haha! Het werd tijd om afscheid te nemen en dus werden er veel kussen uitgedeeld en gezegd: hasta luego, we zijn benieuwd!

We hebben dus het echte leven hier eens kunnen zien en meemaken, arm, maar heel gastvrij! Daar komt de werkweek weer aangeslopen...

Ciao!

Donderdag 12/3

Hola, hola!

Alweer een werkweek voorbij, fieuw! Dit was trouwens een zeer memorabele werkweek, want bevalling nr. 40 was van de partij! Driewerf hoera! Het was een jongen en zijn naam luidt als volgt: Jason Jesus! Zoals ik al zei: memorabel! Het beste van het hele verhaal is nog dat de bevalling op de gevoelige plaat  werd vastgelegd (check facebook)! Het spijtige van de hele zaak is dat Jason (de baby dus) er wel niet zo goed aan toe was. Ik had al meteen in de gaten dat hij niet veel deed toen hij geboren werd (en de vroedman ook) en toen is Stefanie gaan kijken in de babykamer en waren ze hem aan het reanimeren... Hij is er wel doorgekomen, maar ze vrezen dat hij een of andere afwijking heeft, ik hoop dat hij nog leeft... Ik heb daarna nog één bevalling gedaan dus de teller staat nu op 41. We zijn deze week ook nog eens langs Dr. Daher zijn kantoortje gegaan. De man was helemaal in de wolken en hij heeft dan ineens onze tussentijdse evaluatie gemaakt, alweer reden tot een vreugdedansje, want ik kreeg zomaar even 16,5/20! Dat geeft natuurlijk goeie moed om verder te gaan. En niet te vergeten: als hij wat jonger was, zou hij zeker trouwen met Stefanie!

De afloop van het verhaal van onze 'boete' is nog niet helemaal uitgeklaard, maar we zijn wel al een stapje dichter bij het einde (hopelijk). Een schokkend stapje... Blijkbaar heeft de universiteit ons helemaal geen boete gegeven, maar heeft iemand (ja, iemand, maar wie...) de stempel van de universiteit vervalst en zijn we dus gewoon 'int zak gezet'! We waren allemaal een beetje van ons melk, want zoiets overkomt je niet elke dag. Maar het 'goede' nieuws is dat we ons geld wel terug hebben en dat de universiteit achter ons verhaal staat en dus nu gaat onderzoeken wie de 'dader' is. Het blijft een vreemde zaak en ons vetrouwen in 'mama Jenny' is nu ook wel verdwenen als sneeuw voor de zon. We leren hier met andere woorden Grote Levenslessen.

Dit weekend zouden we naar de Galapagos voor de armen gaan (een nationaal park, waarvan ik de naam steeds weer vergeet). We hopen daar dolfijnen en andere exotische wezens te spotten! Ik hou jullie op de hoogte.

Hasta la proxima!

Maandag 16/3:

Buenas!

Wat een SUPER weekend! Donderdagavond hadden we een date met de meisjes van geneeskunde. We zijn gaan dineren bij Arturo (waar de studenten geneeskunde elk jaar verblijven). Het uitzicht dat we daar hadden, was prachtig (de rivier, de lichten, de stad). Het eten was wel een beetje gek (camaron con papa, welgeteld drie frietjes en alweer geen groenten in de wijde omtrek te bespeuren, het went)! We zijn nog iets gaan drinken, heel gezellig en lagen toch pas na twaalven onder de lakens. Geslaagde date!

We zijn ook naar Puerto Lopez gegaan waar we een in een hotelletje verbleven (een gezellige kamer voor vier personen) vlak aan het strand. De uitbater wist ons onmiddellijk te vertellen dat ze ook uitstappen met gids aanboden (met de aanlokkelijke woorden: schildpadden en dolfijnen!), dus wij heel enthousiast: ja, ja, graag! Met hongerige maagjes vertrokken we dan (nadat we uitgepakt en geinstalleerd waren, zelfs mijn klamboe hing al fier omhoog) richting restaurant... Het eerste restaurant aangeboden door onze reisgids bleek gesloten (bye bye apfelstrudel of chocoladecake), maar achteraf bleek dit een ware zegen. Het volgende restaurant was 'Bellitalia' en zoals de naam al doet raden: overheerlijk Italiaans eten van een échte mama! We zaten tussen het groen vergezeld van kaarslicht en muziek (en ook veel lekkere wijn). We zijn er dan maar ineens helemaal voor gegaan: voorgerecht, hoofdgerecht (vegetarische canneloni) en dessert (tirammmisu). Met ronde buikjes keerden we terug naar het hotel voor een welverdiende nachtrust, maar onderweg werden we opgehouden door de plaatselijke verkopers. Een paar handtassen en kleedjes later lagen we dan toch te ronken. Onze wekker liep op tijd af, lekker ontbijten en dan richting Isla de la plata om vogels met blauwe voeten te spotten en hopelijk ook dolfijnen (met dat laatste hadden we minder geluk, volgende keer beter)! Op het strand zagen we al meteen een man lopen met een haai van zeker een meter over zijn schouder, dat is daar doodnormaal, lekker haaitje eten 's avonds! We vertrokken met de boot tegen 50 per uur naar het eiland, wat een zalige tocht (wind, zon, water, rust en mooie natuur). Een lange tocht (in de hitte, zeker 40 graden) stond ons te wachten, bergop! Silke was natuurlijk haar avonturiershoed vergeten, dus mijn hoofd stond al gauw in brand. Gelukkig konden we regelmatig pauzeren (que calor!). Onderweg kwamen we veel planten tegen (met speciale krachten of geuren) en veel vogels (met blauwe voeten, ja! Net zoals op de Galapagos eilanden). De omgeving en het uitzicht waren prachtig, maar toch waren we blij toen we terug aan de voet van het eiland stonden, klaar om te snorkelen! Zwemvliezen aan, bril op en duiken maar! Eerst viel er niets te zien (water?), maar toen er eten voorzien werd, waren de vissen dan toch van de partij, hele mooie vissen overigens. Een paar vreemd (kwallen)steken later besloten we het water te verlaten en te genieten van de inhoud van onze brooddoos. De terugtocht was nog heerlijker, in bikini vanvoor op de boot, languit, met de wind in de haren en de zon op men snoet... En slapen maar!

Die avond hadden we de perfecte 'uitvlucht' om nogmaals te gaan eten bij de Italiaanse mama (Maai was daar haar truitje vergeten). Dus deden we ons nog eens tegoed aan al het lekkers dat Italië (in Ecuador) te bieden heeft! Doodmoe van de zware wandeltocht eerder op de dag kropen we weer vroeg onder de wol. Zondag zijn we dan naar een strand in de buurt gegaan (Los Frailes), even genieten van het zalige nietsdoen en dan weer richting Puerto Lopez voor een natje en een droogje (geheel in local style met de bromfiets taxi)! De dag was nog niet om, dus gingen we nog even shoppen. Opnieuw een handtas, een ketting, een ring en enkele postkaarten later stapten we op de bus richting Guayaquil... Wat een heerlijk weekend dat we allicht niet snel zullen vergeten (al was het maar omwille van de foto's en de souvenirs).

Tot gauw!

Silkita

Vrijdag 20/3:

Holaholahola!