Dag lievelingen,

Als jullie iets meer te weten willen komen over mijn stage & avonturen in Ecuador, dan kunnen jullie de komende 3 maanden hier af en toe eens een kijkje komen nemen.
Ik ga mijn best doen om hier regelmatig wat informatie te posten.

-x-

 

Dag iedereeeen..

 

Eindelijk toch eens de tijd om de site op te zoeken en mijn verhalen hier te komen verkondigen.

 

De vlucht is vlotjes verlopen, ik heb enorm veel geslapen na een nachtje stappen, het was een geweldig plan. Aangekomen in Ecuador moesten we weer een tijdje wachten voor de pascontrole. Maar dan stond Jorge (onze huisbaas) en de familie van Nelke en Luis ons vreugdevol op te wachten. Hij herkende ons dadelijk aan onze blanke huidjes.

We werden overstelpt door de warmte.. Eens aangekomen in ons huisje stonden we met onze ogen wijd open en onze mond vol tanden, zo mooi en zo perfect in orde. Het was een toffe aankomst na zo’n lange vlucht. De laatste dingen werden gezegd en we gingen lekker ons bedje in. Sara en ik hebben een eigen kamer, Maai en Silke delen er eentje.

 

Zaterdag 7 Februari

De volgende dag stonden we op, namen een frisse, koude douche en gingen we met Jorge het stad verkennen. Eerst internet en gsm kopen en de kleine zaken in orde brengen. We hadden het warm en puften maar wat doorheen de hele dag.

’s Avonds veel fruit en groenten gaan kopen en op tijd ons bedje in na een vermoeiende dag.

 

Zondag 8 Februari

Om 5u30 opstaan, amai.. Wat vroeg zeg.. Maar het loonde zich wel. Samen met Jorge en een vriend van hem ( Daniel) zijn we naar Playas geweest. Heerlijk was het, een beetje zwemmen in de zee, kijken naar de surfende chicos, wat bekomen van onze jetlag, een hapje Ecuadoriaans eten, … Het was een leuke ontspannende dag..

 

Maandag 9 Februari

Met de taxi op weg naar de Universiteit.. Jammer genoeg hadden we alleen een kopie van ons paspoort bij en konden we er niet veel gaan doen. Zelfs een gesprek met de decaan zat er niet in, we droegen een short en teenslippers, wat voor hen dus niet voldoende was. Na de teleurstelling keerden we terug naar huis met de opdracht dat we dinsdag om 7u in het ziekenhuis Enrique Sotomayor moesten zijn.

 

Dinsdag en woensdag 10 & 11 Februari

De stage: de zenuwen gierden door ons lijf.. We wisten niet goed wat ons te wachten stond en konden het allemaal nog niet zo goed vatten. Eens op het werkveld stonden we verbijsterd van de gebeurtenissen in de verloskamer.. Het was emotioneel toch wel zwaar en we hadden het wat onderschat. De verschillen met België zijn zo groot dat het toch wel op je doorweegt.

Maai en ik deden woensdag de nacht.. 12uur.. Het duurde lang maar doordat er veel te doen was vloog de tijd wel voorbij. We hebben veel gezien (Sectio, abortus, bevallingen, ... ). 

Na een lange nacht zijn we snel ons bedje ingekropen om wat nieuwe energie op te doen voor de volgende nacht !

(meer uitleg volgt..)

 

Hasta luego amigos!

 

Zondag 15 Februari

Lieverds, 

De laatste nacht ging het al wat vlotter voorbij dat de vorige.. We werden aan heel het team voorgesteld en leerden de sympathieke studente van Geneeskunde (Aagje) kennen. Er werd ons uitgelegd wat we moeten doen in de pre-parto en hoe we het beste en het snelste aan onze bevallingen konden komen.
We deden ons best en vlogen er onmiddellijk in. Papieren van de vrouwen in orde brengen, met de pinard luisteren naar de harttonen van de baby (wat niet zo simpel is, maar het lukte me toch wel), opvolgen van het vaginale touché, ...
Als de vrouw moet bevallen roepen ze PARTO en dan worden de vrouwen naar de zaal ernaast gebracht..
De mentaliteit is hier zo verschillend, ze staan ervan te kijken en kijken nogal vreemd als we naast de vrouw staan om hen te begeleiden bij de bevalling, wat voor ons dus een doodnormale zaak is, is dus voor hen een bizare bezigheid en dus voor niets nodig, ze zeggen dat we de vrouwen te hard verwennen. Ook heeft Maai al horen zeggen tegen een jong meisje dat beviel en te veel pijn had, dat ze maar niet zo jong moest zijn om eraan te beginnen.
De vrouwen worden hier slecht behandeld en ik heb vaak veel te veel medelijden met hen. Ik moet het van me afzetten maar dat gaat nog wel eventjes duren denk ik.
We hebben ook nog 2 miskramen gezien van 2 jongen meisjes, heel erg om te zien.. We hebben geprobeerd om hen zo goed mogelijk te troosten en bij te staan.. Het foetusje was zo volmaakt.. De manier van omgaan met de vrouwen is echt erg gewoon.. jammer..

Na 12uur wakker blijven waren we doodop en hebben we de krakkemikkelige bus naar huis genomen, daar een paar uurtjes geslapen en namiddag naar 't unief geweest waar we deze keer wel in orde waren. Gelukkig.. Dat is al allemaal in orde.
's avond hebben we onze eerste housewarming gehad onder ons 4'tjes met een glas wijn en alle oude schijveeeen bovengehaald.. Hilarisch!!

's morgens opstaan, lekker frisse douche en nadat onze werkmannen (onze boys he) gedaan hadden met de herstellingen binnenin het huis namen we de bus richting de Malacon.
Heerlijk zo'n dagje genieten en gewoon niets doen.. Na een hevige stortbui waren we doorweekt en bijna verzopen ratten! Zelfs de taxi's waren moeilijk vast te krijgen, ook al waren we chica's uit Europa, toen gaven ze ons allesinds opeens geen aandacht meer.. =)
Enfin, terug thuis gekomen, warme kleren aangedaan en op weg naar een geweldig restaurantje met visjes boven ons hoofd.. Echt mooi.. (foto's --> Zie facebook).
Na het eten de taxi genomen naar La Zona Rosa, daar in een of andere verkeerde bar beland waar we veel te veel moesten betalen maar wat we natuurlijk niet gedaan hebben en het gewoon zijn afgetrapt (hij kwam ons wel achterna maar achteraf was het dan toch in orde.)

Zondag, een geweldig zonnige dag.. Silke en ik op weg naar de panaderia om broodjes te gaan halen en ze vielen ook nog best goed mee.. tegen 11 u naar Mall del sol om kleedjes te kopen, niets gevonden jammer genoeg. Maar de zoektocht wordt nog voortgezet.. =)
Namiddag wat schoolwerk gedaan en in het zonnetje gelegen en een heerlijke kokosnoot gekraakt, jaja.. Ik kan dat!! 's avonds hebben silke en ik weer heerlijk gekookt.. Ik word een échte keukenprinces! Ja Julie en mama, horen jullie het goed??!! :)

Ik ga eens afsluiten en een filmpje kijken met de meiden, ons bedje in want morgen les om 9u en dan 3 nachten doen. Het wordt een vermoeiende week die we tegenmoet gaan! 

Dag Belgenmensjes!

Besito, 

-x-

Vrijdag 20/02/09

Na 3 lange dagen van nachten doen (12U/dag!) waren we doodop.
Maandag, de eerste stagedag van de week zag ik er enorm tegenop om te gaan werken, het zat me eventjes niet mee.. de taal die ik zo moeilijk kon verstaan, de vreemde dingen die er op stage gebeuren en de mentaliteit die er heerste, ik had er geen zin in.. Maar nadat ik met Yentl, Nien en Saar had gebeld besloot ik ervoor te gaan en mijn gedachten op 0 te zetten ( ze zorgden voor een geweldige peptalk en Yentl vertelde me dat ze zich juist hetzelfde voelde een jaar geleden toen ze hier naar haar stage moest gaan.)
Eens aangekomen in het ziekenhuis ging de tijd vlot voorbij. Mijn eerste bevalling heb ik die nacht kunnen doen, ik was dolgelukkig.. Het was wel vreemd om de baby anders op te vangen als bij ons. (Hier worden ze ondersteboven op je arm gelegd, bij ons worden ze gewoon onmiddellijk bij de mama gelegd.)
Samen met de 2 studenten van geneeskunde ( Nele en Sofie) hebben we wat gelachen en hard gewerkt.
Enfin, de nacht zat erop en natuurlijk moesten we net zoals de dag ervoor weer naar Dr. Daher zijn les gaan. Het was pas om half 12 dus dachten Maai en ik nog eventjes te gaan slapen thuis, 2u hebben we kunnen slapen en we moesten weer vertrekken. Aangekomen in het ziekenhuis bleek echter dat we pas les hadden om half 1. Na een gesprek met DR. Daher gaf hij ons zijn prachtig boek mee waar hijzelf een heel aantal keer in stond met foto en waarbij hij ons vertelde dat hij de beste gynaecoloog in Latijns-Amerika was/is.
Zijn les duurde een uurtje en Maai en ik kregen een opdracht tegen volgende week: een presentatie maken over urinaire infecties. Dolle pret zou ik zo zeggen.. In het Spaans gaan presenteren, ik zie me daar nog niet zo snel staan maar bon het moet en we maken er het beste van!! =)
Na zijn les zijn we nog 2 uurtjes gaan slapen en dan weer op weg met de bus naar het ziekenhuis.. De uren vlogen voorbij en we leerden de toffe vroedvrouw Jenny kennen. Ze vertelde ons heel wat over Ecuador en zijn voor -en nadelen. Ik kon het gesprek een tijdje volgen en ik verstond er toch wel al de helft van maar nadien heb ik het opgegeven en heeft Maai verder geluisterd ;-) Het is héél vermoeiend om een gesprek van een paar uur te volgen in het Spaans!
We gingen naar huis en hadden een goed gevoel bij onze nacht.
Slapen en weer nacht gaan doen.. Een sociaal leven heb je hier niet als je werkt, het is 12u werken, doodop zijn en terug gaan werken, zelfs onze andere twee Belgica's zien we nooit.. 2 minuten in het ziekenhuis, dat is alles. (de shiften overlappen elkaar).
De derde nacht heb ik 2 bevallingen kunnen doen, bij de tweede bevalling deed de vroedvrouw zelf geen handschoenen aan en stond ik er helemaal alleen voor, wat eng! Het was heel erg onwennig maar al bij al is het goed afgelopen. Ik heb van haar ook bijna alles mogen hechten, ze heeft het me goed uitgelegd (voor wat ik er van verstond natuurlijk, maar gebaren en gelaatsuitdrukkingen doen ook al weer veel).
Voor de rest blijft deze stage de grootste uitdaging van mijn leven. Je ziet hier dagelijks vrouwen (meisjes) die binnen komen voor een miskraam (echt erg), meisjes van 14 jaar en jonger, vrouwen zonder tanden, ... Het zijn de arme mensen die bij ons binnenkomen. De mensen met meer geld gaan naar de privé, dat is ook in het ziekenhuis gelegen. Ze krijgen meer zorgen. Ik ben blij dat we daar niet staan en dat we mogen proeven van deze cultuur, hoe vreemd en harder het ook is.
Meisjes van 14 jaar en jonger, even oud als mijn zusje.. Vreselijk gewoon, hen begeleiden vind ik nog het moeilijkste. Ze zien zo af en het enige wat je kan doen is hun minuscuul (want ze zijn oh zo mager) handje vasthouden en een beetje met hen babbelen.
We hebben ook al een aantal cervixrupturen gezien. Amaj zeg.. Dat had ik in België gelukkig toch nog niet gezien, ocharme die vrouwkes..
Er kwam ook een vrouw binnen op verloskamer met een open sectiolitteken dat VOLLEDIG open stond, ongelofelijk. Je zou denken dat de eerste laag, de huid alleen open zou staan, neen.. 't lag gewoon helemaal open. Waarschijnlijk heeft zijzelf of iemand anders daaraan liggen prutsen, dat kan niet anders. Zoiets gebeurt niet vanzelf.
Enfin ja, we zien en leren hier enorm veel.. De vrouwen zijn hier sterk en daar kijk ik wel naar op. Ze hebben zoveel moed en zoveel kracht om te vechten. Prachtig vind ik het.

Gisteren hebben we een poging gedaan om ons visum in orde te brengen, zodat we een pasaporte kunnen krijgen van Ecuador. Dat is niet gelukt en we werden naar een andere locatie gestuurd (die natuurlijk om 4 u sloot en we te laat waren). Vandaag dus terug een nieuwe poging wagen en hopen dat het vlot zal verlopen want we hebben al gehoord dat je van hier naar daar wordt gestuurd ervoor.
Gisteren ook nog eens deftig inkopen gedaan en een voorraad aangelegd (vooral veel lekkere koekjes!!). Silke en ik hebben weer overheerlijke spaghettisaus gemaakt, ik word nog een échte, fier ben ik wel op mezelf.. Hihi.. Maar 't is omdat Silke en ik zo'n goe team zijn in het koken he! =)
Vandaag gaan we ook eindelijk eens onze was doen.. We hebben alle 4 hééél veel maar we mogen het sebiet gaan binnenbrengen en tegen de avond zou het dan klaar zijn. Moeilijk hè, zo je kleren wassen.. =)
Dit weekend was het normaal de bedoeling om naar Montanita (zon, zee & strand) te gaan maar aangezien er dit weekend ook carnaval wordt gevierd in heel ecuador is het té gevaarlijk in Montanita vertelden ze ons (stoute gasten). Dus hebben we besloten om nog een weekendje Guayaquil te verkennen en te werken voor onze taken van Dr. Daher voor de presentatie die we woensdag moeten geven =(

ps: De koude douches en het toiletpapier in de vuilbak smijten ipv de wc is nog steeds wennen. =)

Good.. Ik ga den douche in en mezelf trakteren op een lekker ontbijtje!
A lot of kisses!!
Liefs,
Stefje

Vrijdag 27/02/09

 

Dag Vrienden!! 

Na een weekje wachten heb ik eindelijk nog eens de tijd om wat neer te schrijven in mijn dagboekje. Het was een hectische week en de week verliep niet echt vlotjes..

Vorig weekend was het nog leuk.. We zijn naar las Peñas geweest, meer dan 400 trappen hebben we gedaan, in de zon.. Veel gezweet hebben we dus wel.

Maandagnacht ben ik terug begonnen aan een serie nachten, de derde week op rij. Samen met Silkita heb ik deze week nachten gedaan.
We hebben veel gezien en veel geleerd deze week.. Maar het was niet altijd rozengeur en maneschijn.

We hebben veel abortussen (miskramen) gezien en na een tijdje werd het ons eventjes allemaal wat te veel. Bv, een meisje van ongeveer 16 jaar, zwanger van een tweeling, +/- 20 weken. Ik nam haar hand vast en ik werd raar bekeken door de vroedvrouwen, ze huilde en geen haan die naar haar kraait, helemaal alleen, geen steun en zonder familie of vrienden moest ze het klusje maar klaren. In bed beviel ze van haar eerste kindje, ze werd naar de parto gebracht en werd in slaap gedaan.. Nadien beviel ze van haar tweede kindje, ze werden allebei op een stukje maandverband gelegd.. Ze leefden nog.. Snakten naar adem en het team had er precies plezier in. Het werd ons eventjes te veel en we zijn naar de kleedkamer gevlucht waarbij de kuisman ons vertelde dat we blij & gelukkig moesten zijn. Dat dit de wil van God is.. Dat was wel even een bizarre opmerking in onze ogen. Het is een doodnormale zaak dat er daar dagelijks een aantal miskramen zijn maar voor ons is dit toch nog steeds keer op keer verschieten van wat we te zien gaan krijgen en het gedrag van de mensen.

De bevallingen gaan al goed en vlotter, we krijgen de manier van werken door en passen ons daarin ook aan.

Nacht 2: Silke en ik vertrekken met de bus en vanaf het moment dat we willen uitstappen staat er een gekke naast ons en volgt ons, we willen de straat oversteken maar dat ging niet vanwege de drukte. Help dachten we!! Wat nu??!! Hij zat al in mijn zakken van mijn doktersjas, gelukkig had ik het reflex om zijn handen eruit te trekken en hem een stamp te geven tegen zijn knie. Hij is weggegaan, gelukkig maar. Ik denk wel dat ik hem hard gestampt heb maar toch, ik trilde op mijn benen nadien. Het is toch verschieten en niemand die er iets aan doet op straat, niemand die je zal komen helpen ofzo.

Enfin, op stage aangekomen moesten we even bekomen, het was een rustige nacht dus we konden even uitblazen. Met carnaval komen de vrouwen precies niet bevallen want het was echt enorm rustig, dat hadden we nog nooit gezien. Al bij al hebben we die nacht nog wel veel kunnen doen. Maar op een gegeven moment, tegen de ochtend aan had ik er wel eventjes genoeg van. Een mevrouw, ongeveer 20 weken stond volledig en moest bevallen.. Silke en ik kwamen de verloskamer binnen, maar niet met het idee van ik zal deze bevalling wel doen. Neen, we namen geen handschoenen en wilden gewoon kijken. Niet dus.. De vroedvrouw die achter haar bureautje zat en muziek aan het luisteren was + haar aan het schminken was riep me en zei: NIÑA GUANTES POR FAVOR.. Helemaal alleen moest ik daar mijn steriele handschoenen aantrekken. Gelukkig stond Silke naast me en kon ze me wat kalmeren. Achteraf is de dokter er ook nog bijgekomen. Nadien moest ik curetteren. Wat een raar gevoel.. Je schraapt heel die baarmoeder leeg.. Akelig gevoel, alsof je de uterus kapot maakt. Dit wil ik toch liever niet meer doen.

Nacht 3 kwamen we aan en het barstte van het volk.. Ongelofelijk, dit hadden we ook  nog nooit gezien. We werden volop gecommandeerd en moesten de rotste taakjes ooit doen! Maar we hebben wel nog heel wat bevallingen kunnen doen. Dat was wel fijn. En ook hebben we weer wat mogen hechten. We leren echt veel bij en dat geeft je dan wel een goed gevoel na al die akelige dingen.

Donderdag, gisteren zijn we weer met mama Jenny voor onze visa geweest, wat een gedoe zeg. Ze houden ons voor de gek en alles wat we doen is precies nutteloos. Ze sturen ons van her naar der. Ongelofelijk, ze liegen tegen ons. Ook al vraag je 100x of dat het alles is wat je nodig hebt, sisisi zeggen ze dan. JEAH RIGHT!! Normaal gezien waren we vandaag al vertrokken naar Montañita maar dat zal er vandaag ook al weer niet meer inzitten omdat we alweer de hele dag weg zijn voor het visum. Balen, echt balen.. jammer want ik had er eens nood aan om dit weekend op mijn positieven te komen. Hopelijk geraakt het straks in orde.

Gisteren was ik ook erg ziek.. Ik had toch effe m’n mamsie nodig.. Ik had veel koorts, oorpijn, keelpijn en een goei snotvalling. Vandaag is het gelukkig al vele bete!!

 

Liefste Zoenen!!

-x-

Stef

 

Holaaaa,

Hier eindelijk nog eens een berichtje van mij.. Ik heb lang niets meer geschreven maar nu het einde in zicht is wil ik toch even een klein dankwoordje neerschrijven.

- Eerst en vooral wil ik mijn lieve papie en mamie bedanken, zonder hen had ik dit nooit kunnen doen. Bedankt voor de steun en de kans dat jullie dit voor mij mogelijk hebben gemaakt!!

- Mijn lieve vriendin Yentl, voor alle uitleg, alle steun en vriendschap hier..we komen samen zeker en vast terug!!

- JUUL, jolien, Saar, Nien, Andrea, zussen en al mijn andere vriendjes en vriendinnetjes, bedankt voor jullie mailtjes en al het liefs...


- Bedankt jorge, je hebt ons avontuur ongelofelijk plezant gemaakt. Je hebt goed voor ons gezorgd.. bedankt!!

 

- Mevr van Sande, bedankt voor de steun tijdens onze stage!

 

- En mijn lieve Silke, Maai en Sara.. samen hebben we er een ongelofelijk ervaring van gemaakt.. we hebben hier veel meegemaakt en veel avonturen beleefd.. Ik ga dit nooit vergeten..
We hebben een mooie vriendschap opgebouwd, een vriendschap die je voor altijd meedraagt.. er komen nog mooie tijden samen in Belgié. Gracias mamitasssssss!! Love you, ciao :-) 

 

Besos besos besos,

Estefaniaaaaa