WelkomVoor de lustige lezers onder jullie, mijn excuses, maar laat ik snel verder gaan met het relaas van mijn avontuur. Na een geweldig weekend in het het nationaal park, was het tijd voor een week vakantie! Aangezien we hier lange dagen en vele uren kloppen, is het af en toe eens tijd voor wat verandering. Eerst kwamen onze nieuwe buren, Nelke en Nina aan, wat een windje van verandering na 5 weken! Zo een ongelofelijk schattig meisje om je heen te hebben die de gekste bekken kan trekken, het kan je niet anders dan gelukkig maken. Onmiddellijk werden ze ontvangen door een stortbui van jewelste (nog een kleine op de schaal van Ecuador) en konden ze zich settelen. Na een lange reis, waar iedereen zo moe van zou worden, was het tijd om het Ecuadoriaans bed in te kruipen en de snaveltjes te sluiten.
Dinsdag werden heuze plannen gemaakt voor de week en het weekend, het reisdoel: Baños voor de eerste drie dagen en dan Montalvo voor het weekend. Dus woensdag, vroeg de veren uit en naar het busstation, waar we 5 minuten later een bus konden halen naar AMBATO, een uurtje van Baños verwijders, om dan nog door te reizen. De busreizen zijn hier steeds een avontuur op zich. Je ziet de meest verscheidene en prachtige landschappen aan je ogen voorbijgaan, van regenwoud tot open vlakten en de mensen die je om je heen kan observeren zijn een heel spectakel. Zo was er iemand voor ons die reisziek werd, iemand anders die begon te huilen, een andere man die op de grond van de bus rochelde en begon te schreeuwen tijdens de film dat er muziek moest opgezet worden, er gebeurt altijd wel wat. De films die in de bus worden opgezet zijn daarbij ook niet min, zo passeerde er zelfs een met onze eigenste mussels van brussels! Na 8,5 uur in de bus en een overstap achter onze rug kwamen we aan in BAÑOS, het mekka van de bergliefhebber! Omgeven door bergen en watervallen (ok toch zeker twee!) gingen we naar onze verblijfplaats, waar het vuurtje al duchtig aan het branden was. Snel de spullen binnen en zoals je bijna al kan raden inderdaad, gaan eten! Voeding is belangrijk, nietwaar? En wie kan een etentje onder muziek van mensen uit de Andes nu eenmaal weerstaan? Toen we die avond terug in onze herberg kwamen, konden we heel gezellig op het terrasje gaan zitten, met het haardvuur en de medereizigers. Zo was er Marie, een 28-jarige vrouw uit ons franstlig buurland en wat Engelse mannen en de hardwerkende man van de nacht, Segundo (wat een inspiratie van de mama!). Het werd een supergezellig avondje, waar ik nog wat Quichua (één van de Ecuadoriaanse stamtalen, voornamelijk van de indigenos) heb opgestoken! De volgende dag was het tijd om de stad en zijn schoonheden te ontdekken, een reis die voornamelijk passeerde langs de souvenirwinkels. Met de zakken vol hadden we ons die middag op een bankje gezet om te kijken hoe de fameuze plaatselijke lekkernij, MELCOCHA, gemaakt wordt. Gemaakt van een plakkerig mengseltje, wordt het snoep helemaal uitgerekt en steeds over een houten stammetje aan de deur gegooid, wat een vakmanschap! Zeker als het zo lang uitgerekt wordt, is het zo moeilijk om het snoepje over het stammetje te krijgen, dus ervaring is vereist! Bon moeilijke uitleg om eigenlijk te zeggen dat ze een lekker snoepje aan het maken waren! Even later waren we trots en vol moed naar het toeristisch bureau gegaan om een kaart te gaan halen om in de bergen te gaan wandelen, maar we vonden geen ingang tot de berg, dus zijn we naar een naburig dorp gelopen en dan wat langs een autoweg gestrompeld. Toen we de druppels op onze snoet voelde plonsen, was het tijd om terug aan het haardvuur te gaan zitten en wat powernapjes te doen, je leest het, het is hier echt wel een mooi leven. Naast het harde werk in de week is het maar al te mooi om erna van de pracht en praal van het land te kunnen genieten. Opnieuw een mooie avond met nog meer Quichua én een potje kaartspelen, aka Rumi, wat een hip spelletje!
Die ochtend om 4.30uur: de wekker ten huize Stefanie en Maai wordt op snooze gezet. Om 4.40uur: de wekker wordt opnieuw tot stilte gemaand en om 4.50uur: Silke stond aan de deur dus repten we ons maar snel uit bed om even later op weg te gaan naar de plaatselijke waterval en de thermale baden er net naast (la Virgen). In het pikkedonker een plons in een bad van 30°C, afwisselend met een duik in het ijskoude bad gevolgd door een tijdje in het hete bad, maakte het begin van de dag al goed. Het plan om de zonsopgang in de baden te kunnen zien, faalde faliekant, aangezien de zon achter de bergen opging en de lucht enkel in blauwtinten opklaarde. Toch was het prachtig en zeker een absolute aanrader, enkel voor echte ochtendmensen als wij natuurlijk, haha!
Als overgang op vrijdagavond nog naar de Zona Rosa getrokken en wat was me het daar een feest! Op de opzwiepende ritmes van de salsa, merengue, … vlogen de heupen in het rond en kwamen er taferelen ter onzer ogen die zeker niet voor gevoelige kijkers bestemd zijn! Zelfs de Villa Ernesto is er niets tegen! We hebben nog wat dansbewegingen bijgeleerd en zijn er helemaal klaar voor om ze binnekort ten tonele te spreiden, dus pas maar op!
In het weekend was het tijd om Nelke’s schoonfamilie te bezoeken in MONTALVO. Eens aangekomen werden we al ontvangen met een kom lekkere soep! Om af te koelen zijn we naar de plaatselijke rivier getrokken, waar het water voor de perfecte afkoeling zorgde. De moeders en kinderen uit de hele omstreken waren druk in de weer met hun was in de rivier te verfrissen en de mannen gaven hun auto’s een grondige schrobbeurt terwijl ze hun auto midden in de rivier lieten staan. Vele mensen of families reden hier op een brommer waardoor ze soms zelfs met z’n vieren op het kleine zitje van de brommer zitten, blijkbaar lijkt het och nog te werken zonder al te veel ongelukken van dien. De speeltuin bezoeken, het springkasteel in, ijsjes eten, van het lekkere eten smullen, de markt bezoeken, bij een ander gezin met z’n zevenen in een kamer slapen en een feestje voor Nina’s tweede verjaardag meemaken (hoewel dat pas binnen een maand is), het zijn stuk voor stuk unieke ervaringen die ik voor geen geld ter wereld zou willen missen. Bij het naar huis gaan, maakten we het echte, drukke Ecuadoriaanse leven mee, waar we allemaal wel een uur recht moesten staan in de bus, tot enkele zittenden medelijden kregen en ons hun dierbaar plekje afstonden. Nelke met Nina in de armen kon de gemoederen van de zittende mens ook niet veroeren en moest zelfs wachten tot er eindelijk een plaats vrijkwam. Hoe vriendelijk de mensen soms kunnen zijn, zo kunnen ze je ook verbazen op zulke momenten. Moe en voldaan konden we in ons bed kruipen en de nieuwe week ingaan!
Een nieuwe week, nieuwe ervaringen, zo ook weer op de verloskamer. De vroedvrouwen op de verloskamer laten ons steeds meer doen, waardoor we de bevallingen alleen mogen doen, terwijl zij erbij staan. Mijn teller begint steeds dichter bij de verplichte veertig bevallingen te komen, nog twee en ik ben er! Ik heb hier nu al 23 bevallingen gedaan en de stage is nog niet gedaan! Voor diegenen die denken dat ik met wel 100 bevallingen op mijn palmares zou terugkeren, ik moet jullie teleurstellen. Waar ik wel mee terugkom, zal ik jullie even uit de doeken doen. Ik heb een hoofd vol nieuwe ervaringen, die ik nooit op een andere manier zou hebben kunnen opgedaan hebben in België, zowel met de mensen als met de vroedkundige zaken. We zijn halfweg en ik heb hier al ongelofelijk veel geleerd (en dan heb ik het nog slechts over de stage) in verband met handelingen, alsook oer de theorie en de dingen die ze hier anders doen. Een dokter die zijn stukje cake duchtig zit op te smullen terwijl hij kijkt naar een vrouw met een heleboel bloedklonters tussen haar benen (mogelijk een miskraam) en niets onderneemt, zou je in België niet voor mogelijk houden. Dat er dokters en vroedvrouwen zijn die sommige vrouwen in arbeid achterlaten, omdat ze teveel schreeuwen en hun benen dichtduwen omdat ze te ruwe vaginale onderzoeken uitvoeren, is al even hallucinant of de studenten die in een kring rond een doodgeboren babytje gaan staan en er foto’s van gaan trekken, brengt me met beide voeten op de grond. Zulke dingen (en het zijn er nog maar een paar) geven me steeds weer het gevoel van een ijskoude douche, het is een hele tweestrijd te zien hoe de mensen op straat zo vriendelijk kunnen zijn terwijl de vrouwen in het ziekenhuis zo behandeld worden. Gelukkig bestaan er dan projecten, zoals Vroedvrouwen voor Ecuador, die vanaf januari het ziekenhuis vrouwvriendelijker zullen proberen te maken. Hoe hard het soms is om al die dingen te zien, zo blij ben ik dat ik ze kan zien, enkel en alleen al om te beseffen hoe goed het er bij ons aan toegaat.
Deze week heb ik ook nog veel zelfstandig gehecht, zonder dat de vroedvrouw erbij stond om richtlijnen te geven. Elke keer gaat het al een beetje beter en stap voor stap gaan we vooruit. Nogmaals voor diegenen die eraan denken om volgend jaar te komen: ZEKER DOEN! Ga ervoor, leer nog zoveel mogelijk Spaans en geniet ten volle van de ervaring. Ok, ik begin te klinken alsof de ervaring al gedaan is, maar dat is ze bijlange nog niet, dus ik laat jullie! Vele groetjes uit het door een hittegolf overspoelde Guayaquil!
Maai de tijdelijk-ecuadoriaanse vlaai
Lezers van het eerste uur, het avontuur gaat verder.
Aangezien Jorge de week ervoor niet met ons kon genieten van een lekker drankje en een poging tot inburgering op de plaatselijke dansvloer, trakteerde hij ons op een barbecue. Samen met Nelke, gingen we op zoek naar de beste ingrediënten voor een heus festijn. Een uur en een overvolle kar later kwamen we opnieuw thuis aan en vervoegden de dokterinnen ons voor de voorbereidingen van het feest. Het werd eens supergezellige avond waar heel wat werd afgegeten en voornamelijk werd afgelachen! De perfecte voorbereiding op de volgende dag: alles op het gemakje aan de zee. Als ons weekend nu al niet meer stuk kon, gingen de dokterinnen ook nog meekomen! Plezier gegarandeerd!
Nog een klein weetje: toen we op weg waren naar de Malecon, was er een man die hoorndol werd toen hij mijn bekende moedervlek onder mijn neus of boven mijn lip (het is maar hoe je het wil zeggen) zag en die maar de hele tijd zei dat het dezelfde kleur als zijn huid had. Gekke man, dat was nog het minste wat je ervan kon zeggen, maar hij ging uiteindelijk weg na 10 keer uitdrukkelijk SEÑOR te zeggen en mijn moedervlekje met mijn handen te bedekken. Wat een gekke (maar prachtige) wereld toch!
Dit weekend was het tijd voor een weekendje zon, zee, muziek, vriendelijke en waanzinnig aangename mensen, meer bekend als het surfparadijs bij uitstek, jawel, Montañita, here we came! We kregen de kans om Jorge (onze huisbaas) z’n achthoekig architecturaal staaltje van een huis te bezichtigen, helemaal in thema van de passie die de meerderheid van de Montañitaanse bevolking deelt: surfen! De dagen waren gevuld met zwemmen, zandkastelen bouwen met Nina die niet goed bleven staan, slapen in Jorge’s tuin en lokale winkeltjes aflopen. De avonden waren gevuld met plezier, het leren van exotische dansen (meer gekend als een moeilijk soort poepschudden met pasjes erbij), lachen, het genieten van de geweldige live-muziek en het profiteren van waanzinnig aangenaam gezelschap, het weekend kon niet meer stuk, maar toen het zondag tijd was om naar huis te gaan, kon ik genieten van een tevreden en voldane slaap (zonder open mond of speekselstroom) op de bus en kwamen we voldaan aan in ons stulpje.
De nieuwe werkweek bracht geweldig nieuws mee voor mezelf (en supporters die zo hebben meegeleefd): de 40 bevallingen zijn behaald, evenals al de andere aantallen i.v.m. zorg aan de pasgeborene, kraamvrouw, perinatale complicaties, … . Het is dan ook niet volledig ongewoon dat ik ongelofelijk blij was en ik even in de kleedkamer een vreugdedansje heb gemaakt voor de toestaanders (eigenljik enkel voor Silke). De tijd vliegt voorbij, de dokters kunnen al niet meer tellen hoelang we hier zijn en dachten dat we al terug naar België waren vertrokken na een weekje vakantie. Deze week was het vrij rustig naar ecuadoriaanse maatstaven en hebben we ons nog bezig gehouden met het opnemen van nieuwe patiënten met hun parameters. We zagen ook nog een meisje van 13 jaar met een hematoom van één van de grote schaamlippen, door een wonde na het vallen met de fiets. De dokters waren van plan het hematoom te draineren (opensnijden en het bloed eruit te halen), maar het kleine zaaltje, waar ze normaal zulke kleine operaties uitvoerden, was gesloten en dus werd het meisje naar de verloskamer verplaatst, met een publiek van 20 mensen tot gevolg. Gelukkig merkte het meisje er niets van doordat zij algemeen verdoofd was. De nodige foto’s werden op gevoelige plaat vastgelegd door de studenten en naarmate de ingreep vorderde, passeerden er meer en meer toeschouwers, want dat zijn ze hier echt. Ze wringen zich dan in elke bocht om toch maar een glimp te kunnen opvangen van het “spektakel” van de dag. Het is normaal dat je zoveel mogelijk wil zien en opsteken, maar op het moment dat de cameras bovenkomen, schrik ik toch altijd even. Op het moment dat er 20 mensen rond de ingreep staan, zie je toch sowieso al niets en is het tijd om het boeltje achter te laten en betere oorden in de PREparto op te zoeken.
Een nieuwe week brengt ook nieuwe gebeurtenissen met zich mee. Zo kwam de heuchelijke dag waarop Silke’s bezoek aankwam. Haar vriend en broer zouden twee weken kunnen ontdekken wat ze allemaal had zitten uitspoken. Het werd een drukke en gezellige boel in het huis, aangezien we nu met 8 waren (Wij, Nina, Nelke en de twee mannen).
Het weekend was een tijd van gaan (het komen was al verleden tijd) en CUENCA was het plan. Een viertal uur op de bus en we kwamen aan in een opnieuw helemaal andere stad. Als je houdt van diversiteit is Ecuador weliswaar ongetwijfeld het land bij uitstek! Je komt hier alles tegen en alle temperaturen zijn er vertegenwoordigd. Voor elk wat wils: citytrippers kunnen cityhoppen in het hele land, hikers kunnen op de vele verschillende bergen gaan stappen, strandvissen en surfers kunnen hun hartje ophalen aan de westelijke, ecuadoriaanse oevers, voor de liefhebbers van de plaatselijke marktjes is er ook altijd wat te vinden, … .
Cuenca bleek zijn naam van Werelderfgoed waardig te zijn met prachtige gebouwen, kabbelende rivierten, pleintjes, waanzinnig ogenstrelend zicht over de stad in de avond en al dat moois. Daarbij was het eten (natuurlijk, wat anders?) om van te smullen en konden we ’s avonds steeds voldaan naar ons hotel in koloniale stijl vertrekken. Ingapirca, een site met restanten van het Inca-tijdperk, is ons evenmin onbekend gebleven dat weekend. Het prachtige zonnetje scheen, terwijl enkelen van ons achter de lama’s liepen in de hoop dat ze hun speekselkunsten eens tevoorschijn zouden toveren, tevergeefs, maar met mooie taferelen tot gevolg. De laatste dag, voor het terugkeren naar Guayaquil, hebben we een tussenstop gemaakt in Parque Nacional Cajas, een park waar normale mensen sterke wandelschoenen en een K-Way zouden meenemen, maar waar wij stoere mannen en vrouwen in birckenstocks en zonder K-Way op tsjok gingen. Gelukkig miezerde het slechts een beetje in het begin, maar daar zijn we als echte Belgen bestand tegen. Na een zeer goede, aangename en beenverwarmende tocht, gingen we opnieuw wegwaarts, waar geen enkele bus naar Guayaquil ons wou meenemen. Uiteindelijk zag een buschauffeur ons zo vermoeid al zombies langs de weg zitten, terwijl het steeds kouder werd en zei hij dat we beter met hem konden meegaan naar een een dorpje, om van daaruit een andere bus te nemen. Zo gezegd zo gedaan en veilig en opnieuw zeer voldaan aangekomen in onze geliefde (smog)stad, Guayaquil.
Maandag, het begin van twee weken paasvakantie! Stefanie en ik zouden naar de jungle, la SELVA in de ORIENTE gaan terwijl de andere meiden naar de Galapagos eilanden gingen, wat een prachtige bestemmingen! Gepakt, gezakt en klaar voor een reis van een 9-tal uur, gingen we richting AMBATO, niet zo ver van BAÑOS, een vorige reisbestemming. Aangekomen in Ambato, leerden we een Italiaanse jongeman, Iago, kennen, die vrijwilligerswerk deed, een soort naschoolse opvang in een kamertje naast het busstation. Van Ambato verder naar PUYO, een hippe, moderne stad in de jungle, waar naartoe reden langs een prachtige weg langs enkele watervallen. Aangekomen in Puyo, vonden we een kamer met een muurgrote spiegel en wel 50 internationale posten op de televisie waar zelfs het nieuwe seizoen van Grey’s anatomy op te zien was, ondertiteld in het spaans, je leest het goed, voor één maal niet gedubd! Door het gebrek aan frisse dorstlessers in een gezellig barretje, werden we in slaap gewiegd door de gedubde versie van Ice Princess. De volgende dag gingen we op zoek naar een plaats waar we een tripje konden boeken en kwamen we uit bij iemand die amper de kaart kon lezen van de plaatsen die we zouden bezoeken. Het vertrouwen begon steeds meer te slinken en toen hij berekende hoeveel het zou kosten en wel honderden dollars naast de juiste prijs zat, was het tijd om te zeggen dat we er nog over na moesten denken. Alles leek in orde om te vluchten, tot de man met ons mee stapte richting de stad. Hij wou ons zijn huis/kamer laten zien, dus waren we snel even meegegaan om er dan snel vandoor te kunnen gaan. We kwamen aan in zijn kamer, die niet van veel licht voorzien was en waar een tweepersoonsbed en nog eens een tweepersoonmatras op de grond te vinden waren, alsook een ton met alle dierbare bezittingen. Uit die ton toverde hij enkele foto’s boven van hem in zijn kostuum der indigenos, wat ze bij de Warani (of Huaorani, een nog ongeciviliseerde stam in het regenwoud, dixit onze gids een paar dagen later) nog steeds dragen, lees naaktfoto’s met een stukje draad rond je middel die hij fier aan ons toonde. Zijn vrouw stond erbij en wou ons graag kettingen en schaaltjes verkopen, maar om esthetische redenen, moest ik toch passen. Hij wou nog met ons de stad in trekken om ons voor de reis te overtuigen, maar we zijn toen snel naar ons hotel vetrokken, uitgecheckt en de bus genomen naar BAÑOS, waar er erg veel touragentschapjes zijn, waar je makkelijk bij kan boeken en aangezien Segundo, iemand van het vorige reisje in Baños ook bij zo een agentschap werkte, ons wel verder zou helpen, namen we het hazenpad. Segundo was zijn kaartmakker voor 1 nacht niet vergeten, dus hielp hij ons met een tripje, het klonk geweldig. Daarna nog met enkele Pilseners (Ecuadoriaans bier) en een cd met reggaeton (llamada de emergencia van Daddy Yankee è het is een echte aanrader zie Youtube!) naar la cascada de shamana (een waterval) gereden, die we ook beklommen hebben, wat voor enkele prachtige foto’s zorgde met dank aan Segundo. Ik kwam er ook wel vanaf met enkele insectenbeten die later gemuteerd waren waardoor mijn been heuze bulten vertoonde, maar ik nam het er gaarne bij.
Daarna stopte de roadtrip (met nog steeds dezelfde muziek op de achtergrond) bij Bellavista, een punt met uitzicht over de stad en moest er geen mist gehangen hebben, ook op de vulkaan TUNGURAHUA. We hebben toch nog een oogje kunnen werpen op de de vulkaan, zonder uitbarsting weliswaar. Daarna heeft Stefanie, de vollerde aurorijdster de weg naar Baños zonder blutsen of problemen volbracht als een echte Schumacher!
Die avond hebben we de dokterinnen en Lucho, de jeugdige en viriele Ecuadoriaan ontmoet om samen wat mee te gaan eten en te drinken. Na opnieuw een waanzinnig gezellige avond kropen we het bed in om fris als een vis op jungletrip te vertrekken. De gemuteerde muggenbeten gooiden roet in het water, aangezien ik niet kon stoppen et krabben en wel de halve nacht lag te woelen van het jeukerige gevoel. Stefanie had ook niet goed geslapen, dus stonden we de volgende dag als zombies op de stoep om de vertrekken naar la SELVA.
Na opnieuw een mooie weg langs enkele watervallen en een deel in de jungle (waarvan een groot stuk geasfalteerd!) kwamen we aan bij de SHUAR/QUICHUA (bepaalde stammen van indigenos die hun eigen taal hebben)-familie Warusha, die ons de komende dagen zou verwelkomen. Even een schets van de familie: een gezin met 18 kinderen van één en dezelfde vader en moeder. Met een oudste dochter van 32 jaar, de kleinste van 5 jaar en een mama van 48 jaar, was het een jong gezin, dat bruiste van het leven, aangezien de oudste kinderen ook zelf al heel wat kleine spruiten hadden. Even na onze aankomst en het afscheid van Segundo, die ons ook opnieuw zou ophalen, kregen we al onmiddellijk guacamole met tonijn voorgeschoteld. Ook de natuur verwelkomde ons met een heuze plensbui, waarop vele kindjes hun kleren uitdeden en gingen spelen in de regen, geweldig om te zien! De bui verminderde en het werd tijd om de eerste tocht door de jungle te maken. Freddy, één van de 18 kinderen, liet ons een deel van de geheimen van de natuur zien en vertelde ons enkele van haar geheimen. Zo had je SANGRE DE DRAGON, een boom die bloed als je er met een machete in kapt (ik ben niet zo bedreven in de taal van de machete-gebruikers, dus weet ik niet hoe je het anders moet zeggen) en waarva je het bloed op je huis kan smeren en dan van rood, een witte kleur krijgt, wat helpt bij het voorkomen van duidelijke littekens. Enkele druppels van het ‘bloed’ van deze boom kan ook gebruikt worden, indien je geen kinderen meer wil krijgen en steriel wil worden. Andere planten waren dan goed voor de gezondheid, om te koken of om hutten mee te bouwen. Als jagers in spé, hebben we geleerd om een CERBATANA (een blaaspijp) te gebruiken, om met 1 blaas een diertje een andere wereld in te sturen. Het klinkt niet gemakkelijk en dat is het ook niet, want het duurde even voor we het doel konden raken.
’s Avonds heb ik nog met de kindjes gevoetbald (lees twee maal naast het doel gesjot en dan maar de verdediging gaan versterken), nog gebabbeld met enkele leden van het grootste gezin dat ik ken en gaan slapen in een cabaña, een superhippe hut, uitgerust met bed én klamboe, wat wil een mens nog meer. Ik had supergoed geslapen met op de achtergrond het geluid van kirrende insecten en een kabbelende rivier, de natuur ten top, wie heeft er nog cd’s met walvissengeluid nodig om in slaap te vallen?
De volgende dag was het tijd voor een tocht naar la laguna, een meer met kaaimannen. Bosco, onze gids met 5 kinderen, leerde ons nog meer over medicinale planten. Met zijn zesjarig zoontje in ons kielzog betraden we heuvels en modderpoelen en hij liep duchtig achter ons aan. Bosco toonde ons nog onder andere nog planten (MOTILIÓN) die gebruikt werden tegen postpartumbloedingen, bladeren tegen maaglast en plantjes die je moest inademen tegen een zware hoest zodat je fluimpjes naar boven zouden komen. De dag vloog voorbij en we werden in de avond vervoegd door Bosco’s vrouw en kleinste zoon, Daniel. We zijn nog gaan vissen (lees Bosco heeft kleine visjes gevangen die hij aan hun einde liet komen tot eens goed te duwen op hun lijfje tot hun ogen eruit popten en wij die erna eens met de hengel zwaaiden) en gaan kijken naar de kaaimannen in de nacht. In de dag hadden we ook al enkele kaaimannen gezien, maar ze zijn blijkbaar niet zo fotogeniek! De geluiden die Bpsco kon maken om dieren te lokken waren eveneens enorm geweldig. De Warusha-familie is nog zo één met de natuur dat het geweldig is om er even deel van te kunnen uitmaken. Ze zijn in staat om hun hele leven te overleven enkel en alleen op producten uit het regenwoud, terwijl wij na een dag al van de honger of van het eten van een foute bes, zouden omgaan.
Die avond, na een frisse besprenkelijk van de rivier, werd een smulmaaltijd klaargemaakt: pasta met groentjes en de kern van een die-dag-met-een-in-vijf-minuten-omgehakte-palmboom, heerlijk! En dan zeggen dat onze gids dit la comida para los pobres noemt, eten voor de armen! Tongstrelend was het.
Na een nacht met opnieuw geruststellend geluid van de omringende insecten zonder het geluid van grote, gevaarlijke jungledieren (aangezien we nog niet diep genoeg in het oerwoud zaten) en opnieuw een nachtelijk tripje naar de bostoilet, waren we klaar om tegen een nieuwe dag aan te gaan. Het werd opnieuw een tocht van bergbeklimmen en dalen, uitglijden in de modder en woelen door de rivieren om uit te komen bij een grote en dikke liaan die op een boom leek maar die heel flexibel bleek en waar Bosco op klom om zijn mannelijkheid te bewijzen. Toch maar even gepast om onze vrouwelijkheid te bewijzen aangezien het eerder zou uitdraaien op enkele fracturen. Even later konden we onze avonturierskunsten wel botvieren door Jane te spelen op een andere liaan. Ik voelde me heel even weer op een pannekoek aan een draad in de speeltuin op de lagere school.
Aangezien we tegen alle verwachtingen snel wandelden, waren we bij de rivier voordat de kano er was. Even (en een duik van Bosco met kleren en botten achter zijn gevallen mes in de beek aan) later kwam de kano, bestuurd door twee jonge, viriele en stoere kereltjes aan en konden we genieten van de pure natuur van het Amazonewoud, hoe rustgevend, een hele aanrader! Terug aangekomen bij de familie werden we opnieuw verwend met lekker eten en kwamen de kindjes rond ons zitten (hoewel ze net aangespoord werden om ons met rust te laten zodat we zogezegd op ons gemak konden eten). De jongste vijfjarige telg van het 20-koppig gezin (met mama en papa erbij) droeg een ander babytje (haar nichtje) met een draagdoek rond, wat wel vaker gebeurt. Ook Bosco’s zoon droeg zijn broertje de hele tijd rond, hoewel hij zelf nog zo jong was. Ons avontuur liep stilaan ten einde, moest het niet zijn dat het agentschapje geheel in ecuadoriaanse stijl de familie had laten weten dat ze enkele uren later zouden komen om ons op te halen, wegens drukte van de heilige Paasweek. Uiteindelijk werden we een even later gebeld dat we moesten vertrekken omdat ze ons opwachtten, dus snel afscheid van een ongelofelijuk sympathieke familie en naar de plaatselijke verharde weg om de auto te zoeken, maar die was nergens te bespeuren. Hij zou toch nog later komen. Het gaf ons de tijd om nog met Bosco te praten en wat meer te leren over de grammatica van het Shuar en Quichua, een vrij onmogelijke taal, hoewel ik gezondheid=umpichu en hartelijk dank=achka pagarachka reeds van Segundo had geleerd. Segundo kwam even later “aangesjeesd” met zijn bakske, niet gemaakt om over de wegen te scheren, maar het toch maar deed, speciaal voor ons. Met spijt in het hart namen we afscheid van een ongelofelijk en waanzinnig mooie plaats en mensen. PS Raadseltje: hoe lang heeft Maai dezelfde kleren gedragen in de jungle? (3)
Na een donkere rit (de weg van Puyo naar Baños is amper verlicht), kwamen we aan in een razend druk Baños. De mensen op de straat waren als haringen in een ton en dat allemaal voor de Semana Santa , de week van Pasen. En supergezellige avond en dag later waren we opnieuw op weg naar huis en vervoegden we ons bij ons geweldig gezelschap, waar we heel wat verhalen mee te delen hadden.
Zondag was het tijd voor een paasbrunch in Vlaamsche stijl met de nodige paaseieren en koffiekoeken om het geheel te vervolmaken. Paascadeaus werden uitgedeeld en blij en gelukkig vetrokken we opnieuw strandwaarts om de jongemannen ook eens te laten relaxen. Het werd de perfecte afsluiter, hoewel hun gezelschap zulke frisse wind was geweest, was het afscheid op de luchthaven toch weer veel te vroeg. Bij deze sterke kerels, het was enorm aangenaam met jullie, kom nog eens op bezoek!
Deze week wordt nog een week van werken voor school (ja dat gebeurt hier ook en is zeer vereist) om volgende week terug te gaan werken!
Sorry voor het lange wachten mijn liefste en trouwe lezers, maar weet dat ik aan jullie denk en dat we spoedig herenigd zullen zijn om de verhalen in het echt te delen!
Allerdikste Vlaamsche bees van MIA.
Lustige lezers,
De start van de tweede week van de vakantie was nog een moment van rustig uitpuffen op het strand en Silke’s Belgische bezoek te laten genieten van de Ecuadoriaanse zon. Uitgerust was het tijd om terug naar de thuishaven te keren en genoten we allen samen van een laatste avond vol Vlaamse humor en plezier, voorafgegaan door een maaltijd in de plaatselijke McDonalds, aan fastfood hier in Ecuador geen enkel gebrek!
Na het afscheid van 2 mannen die hier in het huis een tweede frisse wind hadden laten doorwaaien (na de eerste van Nelke en Nina), was de tijd van schoolwerken aangebroken. Afwisselend werken voor school, plonsen in het zwembad (wat een vangst, een piscina met daarrond tafeltjes om aan je schoolwerk te werken!), heerlijke, tongstrelende gerechten maken in combinatie met een glaasje wijn, het schoolwerk kan af en toe ook fijn zijn, het is maar wat je ervan maakt. De hele week travakten we als een echt boerenpaard aan de verschillende opdrachten en uitgeput, maar toch ietwat voldaan, kropen we zondag ons bed in, opnieuw vergezeld door Sara die na een hele reis, ons opnieuw was komen vervoegen.
Tijd voor een nieuwe én laatste werkweek!
Na vele enkele assistenties vermoedde ik al dat de mijn aantal bevallingen niet verder zouden reiken dan de 40 verplichte bevallingen, maar ik had er in Ecuador alleen reeds 25 gedaan. Ik ben blij met mijn mooi aantal, ik heb hier al meer gehecht dan ik me ooit had kunnen voorstellen zonder te bezwijken onder de stress van een trillend hand en een loerend oog over je schouder. De dingen die ik hier heb geleerd en op kunnen snuiven zijn teveel om op te noemen en zo uitgebreid dat ik het allemaal niet eens besef. Het is uniek om hier als vroedvrouw in spé deel van te mogen uitmaken en dit te kunnen ervaren van binnenuit. Dus voor al diegenen die volgend jaar ook zouden willen gaan: Ga ervoor!
Na het hard labeur en afscheid van het ziekenhuis, was het tijd voor een vakantie! QUITO stond reeds lang op de verlanglijst maar was er nog nooit van gekomen, dus bij deze sprongen we op de mogelijk 10 uur-durende-rit-die-eigenlijk-maar-9-uur-duurde-terwijl-we-genoten-van-wat-oogstrelende-uizichten-maar-eigenlijk-een-echte-ecuadoriaanse-feestbus en na veel geslaap(nogmaals met de mond dicht) kwamen we aan in de hoofdstad van het land van de diversiteit. Met wederom een nieuw soort stad voor de ogen, begonnen we aan een queeste naar hotel FLORES (volgens de rough guide wat Shakira en Britney Spears geïnspireerd, kon niet slecht zijn) om te belanden bij een gezellig hotelletje geaccompagneerd van een heerlijke bloemengeur, zelfs opa zou fier zijn op de geraniums!
Ons opnieuw aanpassend aan een wat meer belgisch klimaat, trokken we een dikke pull en lange broek aan en gingen we de stad “onveilig” maken. Overal botsen we op tegen propagandamakers voor de verkiezingen die die zondag gehouden zouden worden. het lot van Correa lag in de handen van de kiezer, wat zou dat geven! We hadden toch nog de kans om zijn paleis te bekijken, dat uitkeek op een supergezellig plein met de mooie taferelen van oudere heren naast elkaar op de bank. Aangezien we wat leken op uitgehongerde hyena’s (heb net de Lion King gezien gisteren, mijn inspiratiebron voor het taalspinseltje van de dag) hebben we ons tegoed gedaan aan lekkernijen van opnieuw een lekker restaurantje, wat anders met die belgische, bourgondische, smulmeiden met een goede apetijt. Vroeg het bed in, waarbij de meesten zo slim waren om met lange mouwen en een even lange broek onder de wol te kruipen, maar de dees had dat in België achtergelaten.
We konden de volgende dag genieten van een prachtig uitzicht over Quito, waarbij de stad tot aan de horizon in alle windrichtingen reikten. Wat later werd de tocht verdergezet naar de evenaar, iets waar we als echte toeristen al lang naar uitkeken. De zelfontspanner werd ontdekt (zie de foto op de welkomstpagina) en foto’s op de twee halfronden werden gemaakt. Over hippe tijden gesproken! Bussen zijn deze reis al vaak onze trouwe stalen ros geweest en raar maar waar, zo een ritten zijn echte bezinnigsmomenten, waar je steevast kan genieten van waanzinnig mooie panorama’s evenals van een staaltje actie en bloed op de bus-tv. Dus zeker aangeraden voor een wereldreiziger die eens van het Ecuadoriaanse land wil genieten. Heeeeeel voldaan stond het bed ook die avond weer voor ons klaar.
Zaterdag was het tijd om naar één van de grootste souvernirmarkten in OTAVALO te trekken om de thuishaven bij het thuiskomen een teken van appreciatie aan te bieden. Een hele dag lang elke kraam aflopen en afbieden, het was een hele uitdaging voor onze gemoederen en voeten, waarop we met glans geslaagd waren op het einde van de dag.
Zondag was de laatste dag in Quito, waarop we de stad verkenden, waarbij de kathedraal met een standbeeld van Juan Paulo (Johannes Paules, de ex-papa (paus)) ons met open armen verwelkomde, met een hartje boven zijn hoofd. Parkjes met bootjes, bomen knuffelen, nog een marktje, …, niets ging aan ons voorbij! ’s Avonds was ik toch wel erg nieuwsgierig naar de uitslag van de verkiezingen, maar aan de top veranderde er niets: Correa nog steeds op nummer één! Ik denk dat de Belgische invloed van zijn vrouw er toch wat mee te maken heeft (de meeste mensen spreken ons er toch op aan). Onze komst heeft dus gelukkig niet teveel op nationaal vlak veranderd (oef!, ik was al bezorgd;)).
Maandag was het tijd om richting LATACUNGA te trekken, wat ons een stapje verder bracht bij la LAGUNA QUILOTOA, een vulkanisch kratermeertje dat eigenlijk gigantisch was en niet eens in één stuk op de foto paste. De pakken en zakken in een ander hotelletje achterlatend, sprongen we opnieuw in de übertrouwe ros en werden we daarna overgezet in een laadbak waar enkele koeien ook wel al eens in vervoerd zouden zijn geweest. Wat een staaltje natuur, die laguna Quilotoa!!! Eén van de allermooiste oogstrelers die ik ooit al heb gezien! Met stevige tred en schoenen vol zand begonnen we aan de afdaling. Wat later was het al een uitgemaakte zaak: de beklimming zou niet aan ons besteed zijn, maar daar waren de echte rosjes (lees lieftallige, nogal magers, maar krachtpatser-paarden) om ons te helpen. Beneden aangekomen zaten we al bijna onmiddellijk elk op de rug van een paard en kon de beproeving beginnen! Verwonderlijk hoe zulke grote dieren niet uitschuiven terwijl wij zovele keren bijna op onze snoet lagen, maar gelukkig nooit zand moesten eten! De weg terug naar Latacunga was er ééntje om naar huis over te schrijven. We hadden al onraad moeten ruiken toen de buschauffeur erop aandrong om op de plaatsten naast hem te gaan zitten (overigens zeer gezellig met de pook tussen je benen;)), maar als lieve europese meisjes, wilden we zijn wens toch ingewilligd zien. Zo gezegd zo gedaan waren we twee uur later enkele dollars meer kwijt omdat we hem persoonlijk moesten betalen en hij zei dat het opeens bijna het dubbele was van wat we op de heenweg betaald hadden. Soms zien ze nu eenmaal wandelende dollartekens ons en dan zijn we nog te weinig spaanse furie om uit onze vlaamse krammen te schieten.
De volgende dag was het opnieuw tijd voor de rit naar huis. Het thuiskomen is hier ook altijd een geweldig moment. Je ruikt de stad en je voelt de warmte als je ze benadert van kilometers ver en als we onze bus afstappen naar huis, lijkt het alsof we er een mama hebben die lekkers zit te bakken en die ons van ver aantrekt. Dit zal pas binnen enkele weken, terug thuis effectief gebeuren, maar zo voelt het hier wel, als een echte thuis dat we hier hebben opgebouwd. Geen zorgen, op 13 mei sta ik er opnieuw terug, maar het zal toch met een heel gek gevoel zijn.
Nu is het nog even tijd voor het schoolwerk, dus veel spannends zal er niet meer opkomen, maar geen getreur, ik post nog wel af en toe iets. Voor het geval ik even niet meer schrijf: bedankt aan jullie allen voor het lezen (horizontaal of verticaal, hoe je het ook deed) van deze veel te lange blog, maar het was een eer om voor jullie de inkt uit mijn pen te mogen persen!
Opnieuw krijgen jullie een dikke zoen van mij die ik snel in het echt zal geven!
Hasta prontito!
May (uigesproken als meej).
Ok, toch nog evn tijd voor spannende gebeurtenissen. Vorig weekend was de tijd aangebroken voor een laatste weekendje Montañita ( jaja dokterinnen, jullie lezen het goed) met zon-, zee-, strand- en natuurlijk ook eetvertier. De laatste heupzwiepende ritmes werden opgezet waarop we onze pasjes nog eens konden oefenen voor de plaatselijke feestgangers. op een gegeven moment was het tijd voor een optreden van enkele hippe breakdancers die duidlijk niet vies waren van duchtig heupspel, een gemiddelde Vlaamse deerne kon er niet eens tegenop. Een leermeester was gevonden (voor ooit in de toekomst als we terugkomen om danslessen te nemen). Een danswedstrijd en waanzinnige danstrukjes later (waarbij een meisje zelfs moeiteloos in het gezicht van de leermeester belandde) kropen we in bed. Voldaan en wetend dat dit ons laatste tripje was, gingen we de volgende dag helemaal nostalgisch huiswaarts.
De week zat bomvol met schoolwerk, maar beetje bij beetje veranderde de literatuurstudie van proportie.
Donderdag hadden we een laatste huis-etentje met de huisbaas en in geheel-latijns-amerikaanse sfeer, ook nog een vriend op het laatste moment. Eigenlijk wel heel geweldig, je leert zo wel wat mensen kennen! De barbecue werd in brand gelaaid (op een typische manier hier, met benzine, maar niet gevaarlijk hoor! wel heel wat minder voor de ozonlaag) en er werd wat afgesmuld. De volgende avond werden we uitgenodigd bij het gezin van Gloria, de (schoon)moeder van Nelke en Luis. Het werd een avond vol geweldige verassingen met volkswagenbusjes, mariachis ter ere van de liefde, een volle buik en een deugddoende wandeling op de Malecon Salado, de tweede malecón die we nog niet ontdekt hadden, maar gelukkig op de drempel nog mogen zien, echt een hip plekje en mijlenlang!
Nu, zondag, (na een dag gisteren vol laatste souvenirs en eindelijk de begraafplaats, hel mooit, te bezoeken, is het moederdag! Feliz día de la madre mami!!!Aangezien de afstand nogal wat roet in het eten gooit laat ik het je zo weten! Hoewel ik schrik had de dag te vergeten werd ik er de hele nacht aan herinnerd aangezien we van 9 uur ´s avonds tot 6 uur in de ochtend getrakteerd werden op loeiharde moederdagliederen en -karaoke. Met wallen onder de ogen werd de laatste hand gelegd aan mijn schoolwerk en kom ik hier om even iets te zeggen. Nu het einde van dit ongelofelijk waanzinnige avontuur op z´n einde is, wil ik even wat mensen bedanken:
Mama en papa, om diegenen te zijn die me altijd hebben gesteund, de hele weg lang, zonder me ooit iets in de weg te leggen, maar me met beide voeten op de grond te houden, om me fouten te laten maken en er altijd te zijn, ongelofelijk waanzinnig bedankt. Bedankt om te zijn wie jullie zijn en mij te hebben laten worden hoe ik ben.
Fem en Saar, om mijn grote zussen te zijn en om altijd de waarheid te zeggen. Jullie zijn geweldig...
Grampa, om me te voorzien van rasvlaamse lectuur en me met lichte waarschuwingen op mijn pad te begeleiden. Jij bent de oermedicus waar we het allemaal van hebben. Bedankt om me in mijn beslissing te steunen en me op een moeilijk moment te laten gaan.
Oma en opa voor de veel te late reacties op msn die me achteraf altijd zo gelukkig maakten en om me de mooie tijd gegeven te hebben waar ik altijd geweldig nostalgisch op blijf terugkijken.
Koen, om mijn echte bezorgde peter te zijn, voor altijd.
Peter gert om me mee te steunen en me geregeld eens te laten weten dat het thuisfront nieuws wou. Dankjewel voor de vele waanzinnig geweldige brusselse weken en om me nog een thuis bij te geven.
Tant Hilde om ongetwijfeld mijn eeuwige pracchtige meter te zijn.
Nichtekes en nevekes om mij altijd zo gelukkig te maken met jullie boodschappen!
De Ecuadoriaanse meiden van de vorige jaren, om me naar het avontuur te laten uitkijken danzij jullie geweldige verhalen, de Lonely Planet vol te schrijven en geweldige tips te geven.
De enige echte vroedvrouwtjes, voor de vriendschap uit de verschillende landen en om mijn drie vroedkunde-jaren te kleuren vol prachtigheid. Ik hoop dat het nog vele jaren, alsniet eeuwig, mag blijven voortduren.
Mijn vrouwen, die me hiernaartoe hun steun en post hebben gestuurd en er zijn gebleven, reeds vele jaren.
Mijn mannen, die me hiernaartoe hun elektronische post en toeverlaat hebben gezonden.
Jufke, omdat jij me altijd hebt gesteund door dik en dun.
Jorge, om de man te zijn waar we door dik en dun op konden steunen, je was de geweldigste papito.
Silkita, Shtefie en Sarita, om de mensen te zijn die jullie zijn... . Met jullie samen was het leven hier prachtig en waanzinnig beestig...
Ten slotte Ecuador, om me te herbergen voor de hele tijd, me thuis te laten voelen, me te hullen in een goed gevoel en me te omringen met pracht en praal van natuur en mensen. Dankjewel en hasta luego!